1922 م . كارش را به عنوان دستيار مسيح الملك حكيم اجمل خان آغاز كرد و چنان به اين خانواده وابستگى پيدا كرد كه نه تنها تا وفات حكيم اجمل خان در 1928 م . دستيار او بود بلكه بعد از او تا سال 1947 م . دستيار حكيم محمّد احمد خان و حكيم ظفر احمد خان و حكيم جميل احمد خان نيز بود . در « هندوستانى دواخانه » بعد از ظهرها مطب مستقلّى داشت . كار پاسخ به نامهها و تشخيص و تجويز دارو نيز به عهدهء او بود . او تا دهم سپتامبر سال 1965 م . به عنوان طبيب اين داروخانه همكارى داشت . حكيم محمّد مبين علاوه بر مطب به تدريس مشغول بود و در طبّيه كالج ، قرول باغ ( دهلى ) تدريس مىكرد و از سال 1948 م . تا 1964 م . به عنوان استاد در جامعهء طبّيهء دهلى انجام وظيفه نمود . او درس معالجات و نفيسى را تدريس مىكرد . اگرچه از سال 1963 م . توازن ذهنى او به هم خورده بود ولى تأثيرى در كار او در مطب نداشت و تشخيص و تجويز او درست بود . در ماه اوت 1965 اين اختلال شديدتر شد و پس از مدّتى درگذشت . فرزند او حكيم معين الدّين ( متولّد 12 دسامبر 1933 م . ) از جامعهء طبّيهء دهلى دانشنامهء اكمل الحكماء گرفت . 2
1
حكيم عبد الغنى رمضانپورى
ترجمهء قانونچه
حكيم عبد الغنى از رمضانپور بيهار و شاگرد شيخ الهند حكيم عبد العزيز لكنهوى بود . او به فرمايش خواجه قطب الدّين احمد قانونچه را به نام كانونچه ( قانونچه ؟ ) به اردو ترجمه كرد و در مطبع نامى خواجه مذكور در 1311 ه . / 1893 م . به چاپ رسيد و از همين مطبع در سال 1901 م . مجددا به چاپ رسيد . 2