اهمّيّت خاصى داشتند و براى همين بود كه تا بيست و دو سال دانشجويان امروهه دستيار طبيب حكيم اجمل خان بودند . لذا اوّل حكيم مستجاب حسن و سپس حكيم مقصود احمد و بعد از او حكيم رشيد احمد ( شفاء الملك ) و بعد از او حكيم ذكى احمد با اين عنوان به كار مشغول شدند و بعد از آن نوبت به حكيم نذر احمد اهل نگينه رسيد .
مدرسهء طبّيه در كوچه قاسم جان ( دهلى ) در خانهء نواب لوهارو كه در جنب خانهء ديپتى ( نائب تحصيلدار ) هادى حسين خان بود ، در سال 1882 م . تأسيس شده بود .
حكيم عبد الرشيد خان نخستين رئيس آن بود . در حدود سال 1915 م . از اينجا به حويلى ديپتى سلطان خان واقع در محلّهء چورى والان انتقال يافت و در نزديكى آن ، مدرسهء طبّيهء زنانه بود كه در سال 1908 م . در همانجا تأسيس شده بود . مدرسهء طبّيه در چورى والان فقط براى پنج سال بود و در سال 1921 م . پس از ساخته شدن ساختمان طبّيه كالج به قرول باغ ( دهلى ) انتقال يافت .
حكيم محمّد امين در فارسى بىمانند بود و قابليّت و استعداد او در عربى به حدّى بود كه كتابهاى طبّ را به عربى تدريس مىكرد . در مديريت بىنظير بود . مصاحبه براى ثبتنام و ديگر امور مديريّت به عهدهء او بود . او براى كسب درآمد مطب را مورد استفاده قرار نداد و اين كار را گناه تلقّى مىكرد . فرزندش حكيم محمّد مبين نيز مطب را وسيلهء درآمد قرار نداد و هر دو هيچوقت نسخههاى گرانقيمت نمىنوشتند . او براى استفادهء دانشجويان كلّيّات نفيسى را به اردو ترجمه كرد كه در سال 1342 ه . / 1924 م . در دهلى پرينتينگ وركس
( Delhi Printing Works )
در دو جلد به چاپ رسيده است . وى در 15 سپتامبر 1943 م . در حدود 68 سالگى وفات يافت .
فرزندش حكيم محمّد مبين ( متولّد 24 دسامبر 1904 م . ) در سال 1922 م . وقتى كه مدرسهء طبّيه به طبّيه كالج تغيير يافته بود ، از عربى فارغ التحصيل شد و بدينطريق او از نخستين گروه دانشجويان طبّيه كالج بود . حكيم محمّد مبين بلافاصله پس از سال