سيّد جعفر على و مولوى حافظ محمّد احمد مهاجر ، مدير مخارج حرمين بوپال از شاگردان او بودند .
حكيم على حسين حاشيهاى باارزش بر شرح كلّيّات آملى و شرح كلّيّات گيلانى نگاشته است . فرزند او حكيم حافظ محمّد حسن نيّر ( 1836 - 1885 م . ) در پانزده سالگى با كمك شاگردان پدرش شرح آملى و گيلانى را به نام جامع الشرحين در سال 6 - 1265 ه . / 9 - 1848 م . در مطعبهء علويه در لكنهو به چاپ رسانده بود .
جامع الشرحين مزيّن به حاشيه حكيم على حسين خان دليل فضل و كمال طبّى اوست .
حكيم على حسين خان در سال 1270 ه . / 1853 م . نخستين حجّ خود را به همراه مفتى سعد اللّه و علماى ديگر رامپور انجام داد و سعادت حجّ دوم را در سال 1289 ه . / 1872 م . با نوّاب خلدآشيان رامپور به دست آورد . او در اين سفر با حاج امداد اللّه مهاجر مكّى بيعت كرد . حكيم على حسين قصد داشت در مكّه اقامت گزيند ، امّا نوّاب خلد آشتيان با اصرار او را با خود آورد . در شصت سالگى به استثناى دست راست ، تمام اعضاى بدنش به شدّت فلج شد و در همين معلوليت با يكى از خويشان ، سومين بار عازم مكّهء معظّمه شد و در نزديكى حرم خانهاى گرفت كه از آنجا كعبه ديده مىشد . او شش ماه زنده ماند و در روز دوشنبه 27 رجب 1294 ه . / 1877 م . درگذشت و در جنّت المعلّى در نزديكى قبّهء حضرت خديجة الكبرى ( رض ) به خاك سپرده شد .
خدمات طبّى اين خانواده و تأثيرات آن محسوس است . حكيم محمّد حسن فرزند حكيم على حسين ، نه تنها خود او طبيعى ماهر و شاعر بود بلكه فرزندانش حكيم حافظ احمد حسن و منشى انوار الحسن و حكيم ظهير الحسن نيز از دانشمندان به شمار مىآمدند . يكى از افراد خانوادهء حكيم سيّد امير حسين ( نوهء حكيم نبّا ) طبيب ايالت رامپور بود . يكى از كتابهايش تپ دق كى متعلق محققانه رائى ( نظر محقّقانه دربارهء سل ) را حكيم سيّد على احمد شاگرد حكيم سيّد محمّد تقى معروف به مجّن از كارونيشن
قانون ابن سينا ، شارحان و مترجمان آن ( فارسى ) — صفحة 128
مساهمون: ظل الرحمن
ص١٢٨