آنكه در آنجا خانه و زمينى نداريم و كسى كه متكفل نان و آب ما باشد نيست .
مقصود :
سپس خداوند بيان فرموده كه عذرى براى مردم در ترك اطاعت پروردگار نبوده و چنين ميفرمايد :
يا عِبادِيَ الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ أَرْضِي واسِعَةٌ
: اى بندگان من كه ايمان آوردهايد البته زمين من پهناور و فاصله شهرهاى آن بسيار است و اگر در شهرى - چون مكه - مشركين از احساسات مذهبى شما جلوگيرى مينمايند به شهر و ديار ديگرى هجرت كنيد .
« امام صادق ، ع » فرمود مقصود آنست كه اگر در شهرى كه تو هستى گناهان و نافرمانى خدا انجام مىشود ، پس از آنجا به شهر ديگر هجرت كن . و « جبائى » ميگويد مقصود زمين بهشت است كه وسعت بسيارى دارد ولى بيشتر مفسرين قول اولى را گفتهاند .
فَإِيَّايَ فَاعْبُدُونِ
: پس تنها مرا مورد عبادت و پرستش قرار داده و از ديگرى اطاعت نكنيد تا شما را بمعصيتها و گناهان وادار نمايد .
« اياى » منصوب به فعل مقدر بوده كه فعل بعدى او را تفسير مىكند . و گفته شده « فاء » براى جزاء است و در تقدير چنين است « ان ضاق بكم موضع فاعبدونى و لا تعبدوا غيرى ان ارضى واسعه » كه خداوند به مؤمنين امر فرموده در صورتى كه دين شما در شهرى محفوظ نماند به مكان ديگر هجرت كنيد و در آيه بعد اشاره به مرگ كرد « آنها را از مرگ بترساند » تا هجرت براى مؤمنين آسان گردد .
كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ
: هر كسى كه خداوند او را آفريد در هر كجا كه باشد تلخى مرگ را چشنده است پس شما ( مؤمنين ) از ترس مرگ در شهر بت پرستان زندگى ننمائيد .
ثُمَّ إِلَيْنا تُرْجَعُونَ
: سپس بسوى ما برگشتتان خواهد بود و ما پاداش اعمالتان را ميدهيم . سپس خداوند ثواب مهاجرين را بيان ميفرمايد :