ترجمه :
مجادله ( مباحثه و مناظره ) مكنيد با اهل كتاب مگر به آنچه نيكوتر است بجز افرادى كه ستم ( و جنگ با شما ) داشتند و بگوئيد ( در مباحثه ) كه ايمان داريم به آنچه فرستاده شد بسوى ما و بسوى شما ، و خداى ما و خداى شما يكى است و مائيم او را منقادان . و همچنين فرستاديم بسوى تو محمد ( ص ) كتاب را ، پس افرادى كه داديم به آنان كتاب را ايمان ميآورند به آن و از اينها ( اهل مكه ) هم كسى ايمان به آن ميآورد و انكار ننمايد بآيات ما بجز كافران . و نبودى تو كه بخوانى پيش از اين كتابى و نه بنويسىاش با دست راستت كه آن وقت شك مينمودند نادرستان . بلكه آن ( قرآن ) آيات آشكارايى است در سينه كسانى كه به آنها علم داده شده است و انكار نكنند مگر ستمكاران . و ( مشركين ) گفتند چرا فرستاده نشد بر او آيتهايى از پروردگارش ، بگو ( به آنان ) كه آيتها فقط نزد خدا بوده و من تنها بيم دهندهاى آشكارايم .
قرائت :
آيات من ربه : « ابن كثير » و « اهل كوفه » او را بلفظ مفرد « آية من ربه » قرائت نموده و ديگران با لفظ جمع « آيات » خواندهاند .
دليل :
آيات من ربه : « ابو على » گويد آنان كه او را بمفرد خواندهاند دليلشان آيه شريفه
« وَ قالُوا لَوْ لا نُزِّلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ قُلْ إِنَّ اللَّهَ قادِرٌ عَلى أَنْ يُنَزِّلَ آيَةً »
است يعنى بگو خدا قادر است كه فرو فرستد آيتى - كه بلفظ مفرد ( آيه ) خوانده شده - و نيز آيه شريفه
« فَلْيَأْتِنا بِآيَةٍ »
مىباشد .
و كسانى كه او را بلفظ جمع خواندهاند دليلشان آيه شريفه
« لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آياتٌ مِنْ رَبِّهِ قُلْ إِنَّمَا الْآياتُ عِنْدَ اللَّهِ »
بوده . و البته گاهى لفظ مفرد گفته مىشود و از او چند نفر اراده ميگردد مانند آيه شريفه
« وَ جَعَلْنَا ابْنَ مَرْيَمَ وَ أُمَّهُ آيَةً »
و اتفاقاً در ظاهر آيه
« إِنَّمَا الْآياتُ عِنْدَ اللَّهِ »
هم دلالتى بر ترجيح لفظ جمع وجود ندارد و گذشته از اين ، گفته شده كه اگر بلفظ جمع
« إِنَّمَا الْآياتُ عِنْدَ اللَّهِ »
خوانده شود معنى مفرد است