ميسازد پس هر كه را نماز از معصيت دور ننمايد - معلوم مىشود كه آن را با كهلوت و بى اعتنايى انجام داده و براى ساختن خود استفاده نكرده - بيشتر از خدا دور ميگردد .
« حسن » و « قتاده » گفتهاند : كسى كه نمازش او را از فحشاء و منكر دور نسازد پس نمازش در حقيقت نماز نيست بلكه موجب وزر و بدبختى اوست .
« انس بن مالك جهنى » از نبى اكرم ( ص ) روايت نموده كه فرمود هر كس نمازش او را از فحشاء و منكر باز ندارد پس بيشتر از خدا دور شده است .
از « ابن مسعود » و او از پيامبر ( ص ) روايت نموده كسى كه مطيع نماز نباشد نمازش كامل نيست و اطاعت از نماز همان دورى از فحشاء و منكر است . و مقصود روايت اين است كه نماز وقتى شخص را از معصيتها دور ندارد و نمازگزار از گناهان دورى نكند پس نماز متصف به صفتى كه خداوند فرموده
( إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ )
نميباشد ، ولى ممكن است اگر توبه كند و از معصيت نفس خويش را باز دارد نمازش مفيد باشد .
« انس » روايت كرده كه جوانى از انصار با رسول خدا ( ص ) نماز - جماعت - ميخواند و بعد هم مرتكب كارهاى ناشايسته مىشد ، اصحاب جريان را به رسول خدا ( ص ) تذكر دادند و پيامبر ( ص ) پاسخ داد « بالآخره روزى خواهد رسيد كه همين نماز او را از اين كارها باز دارد » . « جابر » روايت نموده كه بپيامبر ( ص ) اطلاع داده شد كه « فلانى » روزها نماز ميخواند و شبها مشغول دزدى است حضرت پاسخ فرمود « نماز او را باز خواهد داشت » .
« اصحاب » ما از امام صادق ( ع ) روايت نمودهاند ، كسى كه دوست دارد بداند كه نمازش قبول خداوند گرديده يا خير ، بنگرد تا چه مقدار نماز او را از بديها و گناهان دور داشته ، به همان اندازه قبول شده است .
وَ لَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ
: و همانا ياد پروردگار شما را در شمول رحمتش بيشتر از ياد شما نسبت باطاعت او است ، و اين معنى از « ابن عباس و سلمان و ابن مسعود » روايت شده