بوده و آيه شريفه
« تَوَفَّتْهُ رُسُلُنا »
و آيه شريفه
« تَتَوَفَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ »
به آن دلالت كند .
و اما اينكه در آيه شريفه
« اللَّهُ يَتَوَفَّى الْأَنْفُسَ حِينَ مَوْتِها »
توفى را خداوند به خود نسبت داده و ميگويد خداوند است كه جانها را بهنگام مرگش قبض كند ، براى آن است كه مرگ آفريدهء خدا بوده و جز او احدى قادر بآفرينش مرگ نمىباشد .
ثُمَّ إِلى رَبِّكُمْ تُرْجَعُونَ
: سپس بسوى پاداش خداوند از ثوابها و عقابها باز گردانيده ميشويد و از اينكه بازگشت را به خود نسبت داده به منظور بزرگداشت آن است .
« عكرمه » از ابن عباس و او از رسول خدا ( ص ) روايت كرده كه حضرت فرمود مرضها و دردها هر يك به انسان از مرگ خبر ميدهد و آن گاه كه زمان مرگ رسيد فرشته مرگ ببالينش آمده به او ميگويد : چه بسيار خبرها بعد خبرها كه به تو رسيد و چه بسيار پيامها كه براى تو آوردند . و چه بسيار نامهرسانهايى كه پياپى به تو نامه دادند .
سپس خود ميگويد : من آن خبرى هستم كه بعدم خبرى نباشد و من آن پيغامبرم ، پس اكنون بايد بسوى پروردگارت آيى چه مايل باشى يا مجبور ، و چون او را قبض روح نمود و بستگانش بر او شيون نمودند ، به آنان خطاب كند و گويد براى كه شيون و گريه ميكنيد ؟ من به او ستم نكرده بلكه پروردگارش او را طلب نموده ، بايد براى خود گريه كنيد كه - چنين روزى براى شما بوده من باز ميگردم و سپس باز ميگردم تا آنجا كه احدى از شما را باقى نخواهم گذاشت .
سپس خداوند از وضع آنان در قيامت و هنگام حساب اعمال خبر ميدهد :
وَ لَوْ تَرى
: و اگر ببينى اى محمد ( ص ) و يا اى افراد انسان .
إِذِ الْمُجْرِمُونَ ناكِسُوا رُؤُسِهِمْ
: هنگامى كه گنهكاران در قيامت فرو - اندازند سرها را و از بسيارى ذلت و پشيمانى و خجالت به آرامى سر به زير بايستند .
عِنْدَ رَبِّهِمْ
: در مقابل بررسى پروردگار اعمال بندگانش را
رَبَّنا أَبْصَرْنا وَ سَمِعْنا
: گويند پروردگارا رستگارى را اكنون ديده و حق را شنيديم .