يا انجام غسل نديد ، به منظور حفظ دين ( از ترس گناه ) هرگز نخنديد و غضبناك نشد و با كسى شوخى ننمود ، براى حطام دنيا آن گاه كه رو نمود خوشحال نشده و زمانى كه پشت كرد اندوهگين نگرديد ، اولاد زيادى داشت و اكثرش پيش از او مردند اما براى هيچكدام گريه نكرد ، هرگز از كنار دو نفرى كه در نزاع يا كشتار بودند نگذشت جز آنكه اصلاح نمود ، هرگز سخنى نپذيرفته جز آنكه اول تفسير و مأخذش را سؤال نمود ، هميشه در مجالس دانشمندان دين و فقيهان شركت نموده بنزد قضات و ملوك ميرفت و بر گرفتارى آنان تأسف مىخورد و نسبت به فرمانروايانى كه عزت خود را از خدا دانسته و به اين مطلب اطمينان داشتند ترحم نموده و دعا ميكرد ، آنچه را كه موجب تقويت و مبارزه با هواى نفس بوده تعليم ميگرفت و از سلاطين زمان خود فاصله مىگرفت ، جان خود را با تفكر و عبرتها مداوا مينمود ، و به آنچه را كه در هدفش مفيد بوده دل مىبست و از آنچه قاصدش نبود چشم مىپوشيد .
اينها وسيله شد كه بلقمان حكمت عنايت گرديد .
ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى) — صفحة 178
مساهمون: الشيخ الطبرسي
ص١٧٨