ترجمه :
زمانى كه بچشانيم ( برسانيم ) مردم را رحمتى شادمان شوند به او و اگر رنج و بدبختى اى به آنان رسد بر اثر اعمال ايكه بدست خود انجام دادهاند ناگاه نوميد ميشوند . آيا نديدند كه خداوند گسترده روزى را براى هر كه خواهد و تنگ ميسازد ، البته در اين آيتهايى براى ملت مؤمنين است . پس بده بخويشاوندان حق شان را و به بينوا و وامانده در راه ، اين كارى است پسنديده براى آنان كه خواهان راه خدا بوده و آنان رستگارانند . آنچه را عطا كنيد بخاطر زيادتى در اموال مردم ( سود جويى و ربا گرفتن ) زياد نميگردد نزد خدا ( ارزشى ندارد ) و آنچه را عطا كنيد بعنوان - زكات - بخاطر خدا . پس آنانند فزونى گيرندگان . ( زكات دهندگان ثوابشان مضاعف گردد ) . خداوند است كه شما را آفريده سپس شما را روزى ميدهد سپس ميميراند پس آن گاه شما را ( در قيامت ) زنده مىكند آيا از شركاء شما ( كه شريك خدا دانستهايد ) كسى تواند چيزى از اينها را انجام دهد ، پاك و برتر است خدا از آنچه شرك مىورزند .
قرائت :
و ما آتيتم من ربا : « ابن كثير » آن را بقصر الف « ما اتيتم » و ديگران با مد « آتيتم » خواندهاند .
ليربوا : تمامى « اهل مدينه و يعقوب و سهل » آن را با « تاء » و ضمهء آن و سكون « واو » ( لتربوا ) و ديگران ( ليربوا ) با « ياء » مفتوحه و « واو » منصوبه خواندهاند .
دليل :
« ابو على » گويد : « ما آتيتم » يعنى آنچه را كه هديه نزد كسى ميبريد تا بيش از آن را عوض بگيريد ، در نزد خداوند ثوابى در قبال آن نداريد زيرا قصدتان خدا نبوده و به منظور پاداش از پروردگار هديه نداديد ، و كسى كه آن را با مد مىخواند بمعنى « اعطيتم » ميگيرد و دليل كسى كه بدون مد بقصر خوانده بمعنى « جئتم » گرفته است و به همين معنى در قول شاعر استعمال شده .