بيعت مىكردند ، ديگر او را بيعت نمىشكستند ، لهذا پيغمبر صلَّى الله عليه و آله نيز از ايشان ، بيعت مىگرفت تا تخلَّف از وى نكنند . و لكن آيهء * ( إِنَّ الَّذِينَ يُبايِعُونَكَ ( 1 ) إِنَّما يُبايِعُونَ الله ، يَدُ الله فَوْقَ أَيْدِيهِمْ . فَمَنْ نَكَثَ فَإِنَّما يَنْكُثُ عَلى نَفْسِه وَمَنْ أَوْفى بِما عاهَدَ عَلَيْه الله فَسَيُؤْتِيه أَجْراً عَظِيماً ) * « 1 » كه در سوره فتح است ، در مدح بيعت رضوان نازل شده .
يعنى : به درستى كه آن چنان اشخاصى كه بيعت مىكنند تو را ، اين است و جز اين نيست كه ايشان در حقيقت ، بيعت مىكنند با خداوند . زيرا كه دست خدا است كه بالاتر از همه دستها است ( 2 ) . پس كسى كه بشكند بيعت را ، پس اين است و جز اين نيست كه مىشكند بر ضرر نفس خود . و كسى كه وفا كند به آن چه كه عهد كرده است بر او ( 3 ) خداوند را ، پس زود است كه مىدهد او را اجر عظيمى .
شرح
( 1 ) قوله : و لكن آيه * ( إِنَّ الَّذِينَ يُبايِعُونَكَ ) * آه ، اين معاهده را بيعت گفتن كه از مادّه بيع مشتقّ است به مناسبت اين است كه اين بيع و شرائى است كه مىگفتند به مقتضاى قول خداوند كه * ( إِنَّ الله اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ » ) * سوره توبه آيه 111 . شرح
( 2 ) بهتر اين است كه مىفرمود زيرا كه دست خدا است كه بالاى دست آنها است ، يعنى دست نبىّ ( ص ) در مقام بيعت كه بالاى دست آنها است در عالم صورت ، يا از جهت شرف و جلالت نه از جهت صورت ، همان دست خداوند است پس بيعت آنها با نبىّ ( ص ) بيعت با خداوند خواهد بود . و مىشود كه مراد اين باشد كه دست مردم كه با دست پيغمبر صلَّى الله عليه و آله جمع شده در مقام بيعت پس در اين حال دست خدا هم بالاى دست آنها است ، پس با خدا هم بيعت خواهد شد . شرح
( 3 ) يعنى بالاى او و در خصوص او . شرح« 1 » سورهء فتح آيهء 10 .