نيست . حتّى جماعتى فرمودهاند كه اگر تعيين نمايند نيز ، وفا واجب نيست ، بلكه جايز است كه تبديل نمايند .
دهم : تعيين رامى . و در مسابقه تعيين راكب واجب ، بلكه جايز نبود ، بلكه تعيين حيوان واجب بود ( 1 ) زيرا كه در آنجا مقصود دويدن اسب بود و در اينجا مقصود حذاقت رامى است . و كلام در صيغه همان است كه در مسابقه گذشت . پس اولى آن است آن كه مال مىدهد در محاطَّه بگويد :
« راميتك على اصابة سهمين من عشرة اسهم إلى الغرض المعيّن بالمبلغ المعيّن » ( 2 ) .
يعنى : به تيراندازى واداشتم نفس خود را با تو ، بر خوردن دو تير از ده تير به فلان نشانه ، به مبلغ معيّن .
پس آن ديگرى بگويد : « قبلت المراماة على اصابة سهمين من عشرة أسهم إلى
شرح
( 1 ) مخفى نماند كه در مسابقه تعيين فرد حيوان لازم نبود بلكه تعيين صنف را هم بعضى شرط ندانسته و در اينجا حقّ اين است كه تعيين راكب بعينه شرط است و همچنين تعيين مركوب و آلة رمى و مقصود حذاقت اشخاص و هنر اسب و آلة است من حيث الصنف در اسب و آلة كه كدام يك صنف در حرب به كار مىخورد و كدام شخص در حرب به كار مىخورد . و كلام در صيغه همان است كه گذشت يعنى در معلَّق اشكال دارد بايد منجّز خوانده شود و تفصيل اين كلام در مسابقه گذشت با تحقيق حقّ . شرح
( 2 ) و در صيغه محاطَّه مرامات بايد ذكر خلوصى هم بكند مثل اين كه بگويد راميتك على خلوص اصابة سهمين آه : يعنى كه بعد از محاطه زياده دو سهم صائب براى اين بوده باشد زيرا كه مقصود در محاطَّه مطلق اصابه دو سهم نيست بلكه بعد از موازنه و محاطَّه دو سهم خالص براى اين بوده باشد و قبول هم بايد به قرار مزبور بوده باشد . شرح