«
إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً ؛
همانا من تو را امام براى مردم قرار دادم » .
اهميت امامت چنان بود كه ابراهيم به خداوند عرض كرد :
« وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ؛
به فرزندان من نيز امامت مىرسد ؟ خداوند فرمود :
عهد من به ستمكاران نمىرسد » .
و معناى آيه اين است كه هيچگاه انسان كمخرد و نادان پيشواى پرهيزگاران نمىگردد . « 1 »
امام صادق عليه السّلام فرمودند : نخستين كسى كه نعلين پوشيد ابراهيم بود .
امام باقر عليه السّلام فرمودند : تا روزگار ابراهيم ، مردم بهطور ناگهانى و بدون هيچ دليلى از دنيا مىرفتند تا اينكه ابراهيم از خداوند خواست كه مرگ انسان براساس علتى باشد كه شخصى كه مىميرد اجر و پاداش يابد و از مصيبتش كاسته شود . خداوند نيز در آغاز بيمارى « برسام » يا همان ذاتالريه را آفريد و سپس بيمارىهاى ديگر رواج يافت . « 2 »
امام كاظم عليه السّلام روايت نمودهاند كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود : كودكانى كه در زير عرش براى پدران و مادران خويش آمرزش مىخواهند تحت سرپرستى ابراهيم و ساره هستند . اين كودكان در كوهستانى كه از مشك و عنبر و زعفران آفريده شده است زندگى مىكنند .
در برخى روايات گفته شده است كه كودكان انسانهاى باايمان كه در خردسالى از دنيا مىروند از ميوه درختان بهشتى مىخورند تا سرانجام به پدر و مادر خود تحويل داده شوند . با جمعبندى روايات مىتوان گفت كه اين كودكان را حضرت فاطمه تربيت مىكند و در برخى روايات نيز آمده است كه سرپرستى اين كودكان بر عهدهء ابراهيم و ساره است و شايد بتوان نتيجه گرفت كه نگهدارى از فرزندان سادات را حضرت فاطمه برعهده دارد و ديگر كودكان را ابراهيم و ساره سرپرستى مىكنند .
هامش
( 1 ) . فروع كافى ج 3 ص 111 .
( 2 ) . فروع كافى ج 3 ص 111 .