209 - محمد بن حاتم براى ما نقل كرد و گفت : ابراهيم بن منذر براى ما حديث كرد و گفت : مَعَن بن عيسى ما را حديث آورده و گفته است ، ابن ابىحبيبه ، از عبدالرحمانبن ثابت بن صامت ، از پدرش ، از جدش نقل كرد كه رسول خدا صلى الله عليه و آله در مسجد بنى عبدالأشهل در حالى كه قبايى بر خود پوشيده بود تا از سرماى « حصا » محفوظ بماند نماز خواند . « 1 » 210 - محمد بن يحيى براى ما نقل كرد و گفت : مالك بن انس ، از عبداللَّه بن عبداللَّهبن جابر بن عتيك نقل كرد كه گفته است : عبداللَّه بن عمر در بنى معاويه - نام يكى از محلههاى انصار است - نزد ما آمد و پرسيد : آيا مىدانيد پيامبر صلى الله عليه و آله در كجاى اين مسجدتان نماز خواند ؟ گفتم : آرى . و سپس به گوشهاى از مسجد اشاره كردم . پرسيد : آيا آن سه دعايى را كه پيامبر صلى الله عليه و آله در اين مسجد از خدا خواست مىدانيد ؟ گفتم : آرى . گفت : به من بگو چيست . گفتم : دعا كرد كه دشمنى از غيرشان بر آنان پيروز نشود ، و خداوند آنان را به قحطى و گرسنگى نكشد . اين دو خواستهء پيامبر صلى الله عليه و آله برآورده شد . همچنين دعا كرد كه خداوند جنگ و خشونت مسلمانان را با همديگر قرار ندهد . اما اين خواسته برآورده نشد . گفت : آرى ، راست مىگويى ، هماره تا روز قيامت آشفتگى در ميان اين امت است . « 2 »
تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 79
مساهمون: ابن شبة النميري
ص٧٩
هامش
( 1 ) . سند حديث حسن است .
( 2 ) . صحيح است . همانند آن به روايت خباب بن ارت نيز رسيده كه گفت : شبى تا سپيده صبح رسول خدا صلى الله عليه و آله را زير نظر داشتم كه نماز مىخواند . هنگامى كه نماز را سلام داد . خباب نزد او رفت و گفت : اى رسول خدا صلى الله عليه و آله ، پدرم و مادرم به فدايت ، امشب نمازى خواندى كه تا كنون نديده بودم . فرمود : « آرى ، اين نماز بيم و اميد است . در اين نماز از پروردگارم سه چيز خواستم و او دو خواسته را برآورد و يكى ديگر را نداد ؛ از او خواستم ما را بدان چه ديگر امتهاى پيشين را از ميان برده است از ميان نبرد و او اين خواستهام برآورد . از او خواستم دشمنى از غير ما را بر ما پيروز نكند . اين خواستهام را نيز برآورد . از او خواستم ما را به چند دستگى مبتلا نسازد ، اما اين خواستهام را برنياورد . »
اين حديث را ترمذى ( 2175 ) ، نسائى ( ج 3 ، صص 216 و 217 ) ، احمد ( ج 5 ، صص 108 و 109 ) ، طبرانى در معجم الكبير ( 3621 و 3623 ) و ابن حبان ( 7236 ) نقل كردهاند و سند آن نيز صحيح است .