تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 551

مساهمون:

ص٥٥١

1017 - عمرو بن مرزوق براى ما نقل كرد و گفت : شعبه ، از خليد بن جعفر ، از ابواياس حديث كرد كه گفته است : از انس بن مالك دربارهء موى سفيد رسول خدا صلى الله عليه و آله پرسش شد . گفت : خداوند او را به موى سفيد زشت نكرده بود . « 1 » 1018 - شريح بن نعمان و داوود بن عمر براى ما نقل كردند و گفتند : عبدالرحمان بن ابى [ زناد ] « 2 » ، از هشام بن عروه ، از پدرش نقل كرد كه گفته است : عايشه به من گفت : موهاى رسول خدا صلى الله عليه و آله از وفره بلندتر و از جمه كوتاه‌تر بود . « 3 » 1019 - داوود بن عمرو براى ما نقل كرد و گفت : مسلم بن خالد زنجى ، از ابن ابىنجيح ، از مجاهد ، از ام هانى حديث كرد كه گفته است : پيامبر صلى الله عليه و آله در حالى كه چهار گيسو داشت به مكه درآمد . « 4 » 1020 - عثمان بن عمر براى ما نقل كرد و گفت : يونس ، از ابن شهاب ، از عبيداللَّه بن عبداللَّه ، از ابن‌عباس حديث كرد كه رسول خدا صلى الله عليه و آله موهاى خود را مىبافت و مىآويخت ، اما مشركان موهاى سر خود را به اطراف مىپراكندند . پيامبر صلى الله عليه و آله در آنچه بر او وحيى نازل نشده بود ، دوست داشت با اهل كتاب همسانى كند . از همين روى ، موهاى خود را به اطراف پراكند . « 5 »

هامش
( 1 ) . مسلم ( 2341 / ح 105 ) و ابن سعد ( ج 1 ، ص 431 ) اين حديث را نقل كرده‌اند .
( 2 ) . در متن تصحيح ناشدهء ابن شبه اين نام به « زياده » تصحيف شده و محققان متن عربى آن را به استنادكتاب‌هاى منبع بدين ضبط كه اكنون فرا روى داريد تصحيح كرده‌اند .
( 3 ) . ابوداوود ( 4187 ) و احمد ( ج 6 ، ص 108 ) اين حديث را نقل كرده‌اند . گفتنى است : وفره موى سر را گويند كه به نرمه گوش برسد . اما جمه مويى است كه بر روى شانه‌ها بريزد .
( 4 ) . ابوداوود ( 4191 ) ، ترمذى در سنن ( 1781 ) و در شمائل ( ش 27 ) و ابن ماجه ( 3631 ) اين حديث را آورده‌اند . ترمذى دربارهء اين حديث گفته : اين حديث حسن و غريب است . محمد گفته : من سراغ ندارم كه مجاهد از ام هانى حديث شنيده باشد .
( 5 ) . بخارى ( 3558 ، 3944 و 5917 ) ، مسلم ( 2336 ) ، ابوداوود ( 4188 ) ، ترمذى در شمائل ( ش 39 ) ، نسائى ( ج 8 ، ص 184 ) ، ابن ماجه ( 3632 ) ، احمد ( ج 1 ، ص 287 ) ، طحاوى در شرح معانى الآثار ( ج 1 ، ص 489 ) و در مشكل الآثار ( ج 4 ، ص 230 ) ، حازمى در اعتبار ( 240 ) ، ابويعلى ( 2477 ) ، ابن ابىشيبه ( ج 8 ، ص 449 و 450 ) و ابن سعد ( ج 1 ، ص 429 و 430 ) اين حديث را نقل كرده‌اند .