تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 408

و مال تو را باز پس دهد » . ابى گفت : اى محمد ، آيا تو مدعى نيستى كه به جهاد برخاسته‌اى و براى برپا داشتن حق مردمان را گردن مىزنى ؟ فرمود : « چرا » . گفت : به خداوند سوگند تو به ثقيف بيش از من نزديك و سزاوارى ؛ در سرايى كه در آن نشينند ، در زمين‌هايى كه آباد كنند و در زنانى كه به همسرى گيرند تو با آنان شريكى . فرمود : « بلكه تو خود بيش از من به ثقيف نزديكى . تو برادر خونى آنانى و تا زمانى كه كوه صالف « 1 » بر جاى است - و البته تا زمين و آسمان برجاست اين كوه نيز برجاى است - با ايشان به نام خدا پيمان دارى » . آنگاه به مروان فرمود : در بر اين دو اسير بنشين . گويا وى اين كار را نكرد . پيامبر صلى الله عليه و آله او را اجازه فرمود و وى دربارهء زن و فرزند و اموال مروان با ثقيف گفت و گو كرد و آنها را به دو بخشيدند . مروان نيز آن دو مرد را آزاد كرد . بعدها ضحاك بر سر مسأله‌اى كه ميان او و ابىّ بن‌مالك پيش آمد او را سرزنش كرد و از منتى كه پيشتر بر او داشت و از اين كه او را از رنج رهانيده است سخن به ميان آورد و گفت :