تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 305

خداوند اين آيات را در بىگناهىام فرو فرستاد ، ابوبكر كه به واسطه خويشاوندى با مِسْطَحْ بن اثاثه به وى خرجى مىداد ، گفت : به خداوند سوگند ، اكنون كه مسطح درباره عايشه چنين سخنانى گفته است ذرّه‌اى بر او خرجى نخواهم داد . اما خداوند اين آيه را نازل كرد : وَ لايَأتَلِ اولُوا الفَضْلِ مِنْكُم . . . « 1 » پس ابوبكر گفت : آرى ، به خداوند سوگند ، دوست دارم كه آمرزيده شوم . پس همان مقررى را كه به مِسْطَحْ مىداد ادامه بخشيد . عايشه گويد : رسول خدا صلى الله عليه و آله درباره اين ماجراى من از زينب بنت جحش پرسيده بود : « اى زينب ، چه مىدانى و چه ديده‌اى ؟ » و او در پاسخ گفته بود : اى رسول خدا صلى الله عليه و آله ، گوش و چشم خود را نمىآلايم ؛ من جز خوبى از او نديده‌ام . عايشه گويد : از ميان همسران پيامبر صلى الله عليه و آله تنها همين زن بود كه همتايم مىشد و خداوند او را به پاكى و تقوا نگه داشت « 2 » 679 - فليح ، از هشام بن عروه ، از پدرش و عبداللَّه بن زبير حديثى همانند آن كه گذشت براى ما نقل كرد . « 3 » 680 - فليح ، از ربيعة بن ابىعبدالرحمان ، و يحيى بن سعيد ، از قاسم بن محمد حديثى همانند نقل كردند . « 4 » فليح گفت : از برخى از اهل علم شنيدم كه مىگفتند : كسانى كه تهمت را برساخته