نه دنبالهء سپاه بر طليعه مىرسد و نه طليعه دنباله را درمىيابد . ابومهزم گويد : هنگامى كه لشكر حُبَيْش بن دلجه آمد ما گفتيم : اين همان لشكر است ، اما آن نبود . « 1 » 675 - موسى بن اسماعيل براى ما نقل كرد و گفت : حماد بن سلمه ما را حديث كرد و گفت : على بن زيد ، از حسن ، از امّ سلمه برايمان نقل خبر كرد كه گفته است : رسول خدا صلى الله عليه و آله در خانه خفته بود كه بناگاه نشست و « انّا للَّه » گفت . گفتم : پدر و مادرم به فدايت ، اى رسول خدا صلى الله عليه و آله ، چرا آه و اندوه و استرجاع مىكنى ؟ فرمود : لشكرى از همين امت من از سمت شام روانه مىشود و آهنگ خانه خدا مىكند تا آنجا به سركوب كسى پردازد كه خداوند او را در برابر ايشان نگه مىدارد . چون به بيابان ذىالحليفه رسند همه به زمين فرو برده شوند در حالى كه مقاصد و انگيزه‌هايى گوناگون دارند . پرسيدم : اى رسول خدا صلى الله عليه و آله ، پدر و مادرم به فداى تو ، چگونه در حالى كه مقاصد و انگيزه‌هاى گوناگون دارند همه به زمين فرو برده مىشوند ؟ فرمود : « برخى از آنان مجبور شده‌اند » . « 2 » 676 - موسى بن اسماعيل براى ما نقل كرد و گفت : حماد ، از ابوعمران جوفى ، از يوسف بن سعد ، از عايشه حديث همانند نقل كرد . « 3 » 677 - احمد بن عيسى براى ما نقل كرد و گفت : عبداللَّه بن وهب ما را حديث كرد و گفت : ابولهيعه ، از بسر بن لخم معافرى نقل كرد كه گفته است : از ابو فراس شنيدم كه مىگويد : از عبداللَّه بن عمر شنيدم كه مىگفت : هنگامى كه در بيابان مدينه سپاه مهاجم به زمين فرو برده شود ، اين نشانهء قيام مهدى است . « 4 »