[ عليه السلام ] 582 - محمد بن يحيى براى ما نقل كرد و گفت : عبدالعزيز بن عمران ، از واقد بن عبداللَّه جهنى ، از عمويش ، از جدش كُشْد بن مالك [ جهنى ] « 1 » نقل خبر كرد كه گفته است : طلحة بن عبيداللَّه و سعيد بن زيد هنگامى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله آنان را براى رهگيرى و تعقيب كاروان ابوسفيان فرستاده بود در منحار ، جايى ميان حوزه سفلى و منحوين بر گذر كاروان‌هاى شام ، بر من وارد شدند . آنان بركُشْد وارد شدند و وى ايشان را پناه داد از همين روى ، چون رسول خدا صلى الله عليه و آله يَنْبُع را تصرف كرد آن را به اقطاع به كُشْد واگذاشت . كشد گفت : اى رسول خدا صلى الله عليه و آله من كهنسالم ؛ آن را به تيول برادرزاده‌ام ده . پيامبر صلى الله عليه و آله آن را به وى واگذاشت و بعدها عبدالرحمان بن سعد بن زرارهء انصارى آن را به سى هزار درهم از وى خريد . عبدالرحمان به آنجا رفت و گرفتار توفان و باد و بلايا شد . در اين گرفتارى تأمل كرد و اين زمين را واگذاشت و راه برگشت در پيش گرفت . او خود را در منزل ليّه به على بن ابىطالب [ عليه السلام ] رساند . على [ عليه السلام ] از او پرسيد : از كجا مىآيى ؟ گفت : از ينبع ، در حالى كه از آن بدم آمده است ؛ آيا دوست دارى آن را از من بخرى ؟ على [ عليه السلام ] فرمود : آن را به قيمت از تو مىخرم . گفت : از آنِ تو . پس على [ عليه السلام ] بدان سرزمين رفت و نخستين كارى كه كرد حفر سلسله چاه‌هاى بُغَيبغه « 2 » بود كه آنها را به آب برساند و آب از آنها سرازير گشت .