تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 214

اما صدقات « 1 » ، خداوند آنها را مايهء پاكى و پيراستگى بندگان خويش قرار داده تا از رهگذر آنچه بر آنان واجب شده است پايدارى و ايمانشان دانسته شود . خداوند پيامبر صلى الله عليه و آله خود را بدين فرمان مخاطب ساخت و فرمود : خَذْ مِنْ امْوالِهِم صَدَقَةً تطَهِّرهُمْ وَ تُزَكيهِمْ بِها . « 2 » اما نفرمود : براى خود و بستگان و نزديكانت زكات بگير ؛ افزون بر اين كه زكات بر پيامبر صلى الله عليه و آله و خاندان او روا نيست و هيچ فرد غنى و توانمندى كه برايش كسب درآمد امكان‌پذير است نيز در زكات حق ندارد ؛ خداوند فرموده است : انَّما الصَّدَقاتُ لِلفُقراءِ وَ المَساكينِ وَ . . . - تا آنجا كه مىفرمايد : - وَاللَّهُ عَليمٌ حَكيمٌ . « 3 » اينها موارد مصرف زكات است . اعم از چهار پايان ، محصولات و ميوه‌ها و درهم و دينار . خداوند زكات را بر مردم واجب ساخت و پيامبر صلى الله عليه و آله آن را سنت ساخت و در اين باره به اطراف و اكناف فرمان نوشت و آن را همپاى و همتاى نماز قرار داد . آن هنگام كه از دين برگشتگان عرب به ابوبكر گفتند : نماز به پا مىداريم ولى زكات نمىدهيم ، به آنان گفت : آنچه را خداوند در كنار هم آورده است از هم جدا نمىكنم و با هر كس كه آنها را از هم جدا سازد مىجنگم و در اين باره هيچ ترديد و ناخرسندى به دل راه نمىدهم . هيچ كس حق ندارد