تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 124

وَما كانَ اسْتِغْفارُ ابراهيمَ لأَبِيهِ « 1 » را نسخ كند . چنين بود كه دلم سوخت ، آن سان كه هر فرزندى بر پدر و مادر دل بسوزاند . اين بود كه گريستم . « 2 » 356 - فليح بن محمد يمانى براى ما نقل كرد و گفت : سعيد بن ابىسعيد مقبرى براى ما حديث كرد و گفت : پدرم ، از جدش ، از ابوهريره نقل كرده كه گفته است : پيامبر صلى الله عليه و آله زمانى كه در مكه بود بر سر قبرى از قبرهاى مردگان ايستاد و فرمود : « هان ، بدانيد ! اين قبر مادر محمد است . از پروردگارم اجازه خواستم كه بر سر قبر او بيايم ، سلام دهم و آمرزش بطلبم . خداوند اجازه فرمود بر سر قبر بيايم . » « 3 » 357 - سُوَيد بن سعيد براى ما نقل كرد و گفت : اسد بن راشد ، از كُرَيْب بن شُرَيْح ، از بُشر نَدْبى ، از ابوسعيد خدرى حديث كرد كه گفته است : همراه پيامبر صلى الله عليه و آله بوديم كه از ناقهء خود فرود آمد و مهار آن را به دست مردى داد و ناقه - كه البته اگر مهارش را به دست منافقى مىدادند آرام نمىگرفت - آرام گرفت و آن مرد سرش را بوسيد . پيامبر صلى الله عليه و آله به گورستان نزديك شد و به دعا كردن پرداخت ، آن سان كه گمان كرديم دربارهء ما آياتى از قرآن نازل شده است . عمر پيش رفت و چون پيامبر صلى الله عليه و آله او را ديد به سمت ما روى برگرداند و فرمود : « اين قبر آمنه بنت وهب زهرى ، مادر رسول خدا صلى الله عليه و آله است . » « 4 » 358 - عبدالواحد بن غياث براى ما نقل كرد و گفت : حسن بن ابىابراهيم براى ما