تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 123

جبرئيل [ عليه السلام ] جاى آن را به من نموده است . » 354 - قبيصة بن عقبه براى ما نقل كرد و گفت : سفيان ، از علقمه بن مرثد ، از ابو ( سليمان بن ابىبريده ) « 1 » ، از پدرش نقل كرد كه گفته است : چون پيامبر صلى الله عليه و آله مكه را فتح كرد به كنار قبرى آمد و نشست . مردم نيز پيرامون او نشستند پس آن قبر را مخاطب خود قرار داد و سپس مقابل آن ايستاد و گريست . عمر كه بيش از همه در برابر آن حضرت جرأت داشت جلو رفت و پرسيد : اى رسول خدا صلى الله عليه و آله پدر و مادرم به فدايت ، چه چيز تو را به گريه وا داشته است ؟ فرمود : « اين قبر مادر من است ، از خداوند زيارت او را خواسته بودم و برايم چنين تقدير كرد . پس او را به ياد آوردم و ايستادم و گريستم . » ( راوى گويد : ) من هيچ روزى پيامبر صلى الله عليه و آله را بيش از اين گريان نديدم . « 2 » 355 - هارون بن معروف براى ما نقل كرد و گفت : ابن جريج ، از ايوب بن هانى ، از مسروق بن اجدع ، از عبداللَّه بن مسعود نقل كرد كه گفته است : روزى پيامبر صلى الله عليه و آله بيرون رفت و ما نيز با او روانه شديم . رفتيم تا به گورستان رسيد . ما را فرمود و نشستيم . سپس يك يك از قبرها گذشت تا به قبرى رسيد و آنجا نشست و مدتى دراز با آن نجوا كرد . پس از چندى صداى نالهء رسول خدا صلى الله عليه و آله بلند شد . ما نيز به گريهء آن حضرت گريستيم . او ، به سوى ما آمد . عمربن خطاب رو به روى حضرت ايستاد و پرسيد : اى رسول خدا صلى الله عليه و آله ، چه چيز تو را به گريه وا داشته است ؟ اين گريه ما را اندوهگين ساخت و به گريه انداخت . پيامبر صلى الله عليه و آله دست عمر را گرفت و سپس رو به ما كرد و پرسيد : گريه من شما را آزرده خاطر ساخته‌است ؟ گفتيم : آرى . فرمود : قبرى كه ديديد با آن سخن مىگويم قبر آمنه دختر وهب است . من از خداى خود اجازه آمرزش خواستن براى او طلبيدم ، اما مرا اجازه نفرمود و اين آيه را فرو فرستاد كه ما كانَ لِلنَّبىِّ وَ الَّذينَ آمَنوا انْ يَسْتَغفِروا لِلمُشْرِكينَ « 3 » تا آيهء