تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 115

گفت : يزيد برايم خبر نقل كرد و گفت : فاطمه پس از وفات پدرش از اندوه بيمار شد و پس از هفتاد روز يا شب درگذشت . او ( در ايام بيمارى ) گفت : من اگر فردا جنازه‌ام از ميان مردان عبور داده شود از سترگى پيكرم شرم دارم - در آن روزگار جنازهء مردان را همان گونه مىبردند كه جنازه زنان را . پس اسماء دختر عميس - يا امّ سلمه - در پاسخ گفت : من چيزى ديدم كه در حبشه ( براى حمل جنازه ) ساخته مىشود . از آن روى تابوت ساختند و از همان زمان اين مرسوم شد « 1 » 335 - محمد بن ابىرجاء براى ما نقل كرد و گفت : ابراهيم بن سعد ، از محمد بن اسحاق ، از عبيداللَّه بن على بن ابىرافع ، از پدرش ، از مادرش سلمى نقل كرد كه گفته است : فاطمه دختر رسول خدا صلى الله عليه و آله به سختى بيمار شد . او يك روز حالتى خوش پيدا كرد ، بهتر از هر روز ديگر كه بوده است . وقتى على [ عليه السلام ] از خانه بيرون رفت ، فاطمه عليها السلام گفت : اى بانو ، برايم آب بريز تا غسل كنم . پس برخاست و به بهترين وجه غسل كرد . سپس فرمود : جامه‌هاى نو مرا بياور . من جامه‌ها را به او دادم و آنها را بر تن كرد . آنگاه به اتاقى رفت كه هماره در آن مىخفت . فرمود : بسترم را به ميانهء اتاق آور . آن را به ميانه اتاق كشيدم . بر آن رو به قبله دراز كشيد و دست خويش را به زير گونه گذاشت و سپس فرمود : « اى بانو ، من هم اكنون جان مىدهم ؛ من خود غسل كرده‌ام ، كسى مرا برهنه نكند . » سَلمى گفت : همان جا بدرود گفت . على [ عليه السلام ] پس از چندى آمد و اين خبر را به او دادم . فرمود : جز اين چاره نيست ؛ كسى او را برهنه نمىكند . پس با همين غسل كه او خود كرده بود ، جنازه‌اش را برداشت و به خاك سپرد . « 2 »