تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 117

كه اگر مردم بگذارند تا در خانه او در جوار رسول خدا صلى الله عليه و آله به خاك سپرده شوم . نمىدانم ، شايد از من شرم كرده و چنين اجازه‌اى داده است . پس آنگاه كه مُردم ، نزد او برو و اين را از او بخواه . اگر از صميم دل خرسند بود مرا در آن خانه به خاك سپار . البته اگر اجازه داد باز نمىدانم شايد خاندانش چون تو بخواهى اين كار را انجام دهى تو را از آن باز بدارند ، آن سان كه ما خويشاوندان عثمان بن عفان را اجازه نداديم - در آن هنگام مروان بن حكم امير مدينه بود و پيشتر خاندان او قصد داشتند عثمان را در خانه دفن كنند ، اما آنان را از اين كار باز داشتند . اگر چنين كردند با آنان در اين باره چانه مزن و مرا در بقيع غرقد به خاك بسپار ؛ چه ، مرا به آنان كه در اين قبرستان خفته‌اند اقتداست . راوى گويد : چون حسن بن على درگذشت ، حسين [ عليه السلام ] نزد عايشه رفت و از او چنين خواست . او گفت : اجازه مىدهم و افتخار هم مىكنم ! خبر به مروان رسيد . گفت : هم حسين دروغ مىگويد و هم عايشه دروغ گفته است ! چون اين خبر به حسين رسيد ، زره رزم بر تن آراست و از آن سوى مروان نيز جامهء پيكار بر تن كرد . در اين ميان مردى خود را به حسين رساند و گفت : اى ابوعبداللَّه ! آيا مىخواهى برادرت را در آنچه دربارهء خود سفارش كرده است پيش از آن كه او را به خاك بسپارى نافرمانى كنى ؟ راوى گويد : پس حسين [ عليه السلام ] سلاح فرو نهاد و او را در بقيع غرقد دفن كرد . « 1 » 341 - محمد بن يحيى ، از محمد بن اسماعيل ، از فائد وابستهء عبادل ، نقل كرد كه عبيداللَّه بن على از يكى از درگذشتگان خاندان خود براى او نقل خبر كرده است كه حسن ابن على [ عليه السلام ] را شكم درد عارض شد . چون درد فزونى گرفت و دريافت كه مرگ نزديك است كسى را نزد عايشه - رضى اللَّه عنها - فرستاد كه اجازه دهد او را در جوار رسول خدا صلى الله عليه و آله به خاك بسپارند . عايشه گفت : باشد ، اما تنها يك جاى قبر مانده است . ( از آن سوى ) چون خبر به بنى اميه رسيد جامهء پيكار پوشيدند و در مقابل بنى هاشم نيز آماده جنگ شدند . بنى اميه گفتند : به خداوند سوگند ، هرگز اجازه ندهيم كه در آنجا به خاك سپرده شود .