اگر غرق در نعمت بودى ، مراقب آن باش ، زيرا گناهان نعمتها را از بين مىبرد .
همچنين در صورت توجه به ذات اقدس إله ، هر فاعل ديگرى از ديد تو محو مىگردد ، و سودرسان و زيانبخشى جز خداى سبحان نخواهى ديد ، و [ مىيابى ] هر موجود ديگرى تنها به اذن او در عالم هستى تصرف مىكند . دل آدمى چون از خداى سبحان اعراض نمود ، مسبب الاسباب را فراموش كرده متوجه اسباب مىشود ؛ چرا كه در صورت توجه و تعلق قلب به او ، التفات و توجه به اسباب به طور كلى بىمعنا خواهد بود ، و اين يك امر فطرى براى عقول مىباشد ، چون در صورت امكان يارى گرفتن از موجود قوىتر ، هرگز آدمى تمسك به موجود ضعيفتر را ، بلكه به چيزى كه در برابر او هيچ است ، روا نمىشمارد ، خصوصا پس از آنكه دانست توجه به ضعيف ، مانع از يارى موجود قوىتر به او مىشود كه در اين صورت مصداق اين شعر خواهد بود :
المستغيث بعمرو عند شدّته * كالمستغيث من الرمضاء بالنّار
آنكس كه هنگام بلا و گرفتارى دست به دامان عمرو [ - نام شخصى است ] زند به مانند كسى است كه از گرما به آتش پناه برده است .