خدا را چنان عبادت كن كه گويا او را مىبينى ، و اگر تو او را نمىبينى او تو را مىبيند .
در بعضى از احاديث آمده است :
اگر مىدانى كه خداوند تو را مىبيند ، و آنگاه او را نافرمانى مىكنى ، او را كمبهاترين بينندگان خود قرار دادهاى .
[ آثار نيكويى توجه به خدا و قطع تعلق از غير خدا ]
اگر توجه به خداوند را تداوم دادى ، و علائقى كه تو را از اين امر بازمىدارد ، قطع نمودى ، الطاف و عنايات و رأفت و گذشت خداوندى را مشاهده خواهى كرد ، و خواهى ديد چگونه خداوند بديهايت را به خوبيها ، و گناهانت را به چند برابر حسنات ، تبديل مىنمايد . در اين هنگام است كه محبت او در دلت جاى گرفته ، اعضاى بدنت براى طاعت او به حركت درمىآيد ، همان گونه كه نسبت به هركسى كه به تو احسان كند ، چنين خواهد بود ؛ زيرا دل آدمى بر دوستى كسى كه به او نيكى كند ، سرشته شده ، چه رسد به خداى بزرگ و رئوف و مهربان .
ازاينرو نفس تو از كوشش در آنچه مخالف رضاى اوست باز مىايستد ، بدليل شرمى كه از مقابله نمودن نيكى به بدى ، و يا بيمى كه در اثر استيلاى عظمت خداوند در دل تو پديد آمده است ، و يا از ترس آنكه نعمتهايش را از تو بازدارد ؛ چنان كه شاعر مىگويد :
اذ كنت فى نعمة فارعها * فانّ المعاصى تزيل النعم