است ، حق سپاسگزارى را بر ذمهء تو قرار داده است ، و قدردانى از آن واسطه را بر تو لازم نموده است ، بلكه سپاس از نعمتها را تنها در صورتى از تو مىپذيرد كه از وسيلهء اجراى خير قدردانى نمايى .
اين اصل بزرگى است كه برخى از برادران پرهيزكار از آن غفلت نمودهاند ، ازآنرو كه بيشترين توجهشان به خداوند است و حق لازمى براى مردم به خاطر احسانى كه خداوند به دست آنان جارى ساخته است نمىبينند . و اين اشتباهى بزرگ است كه از ناآگاهى به روش اهل بيت عليهم السّلام و جهل به واقع ناشى مىشود . دليل مخالف بودن آن با روش اهل بيت عليهم السّلام روايتى است كه در كافى از على بن الحسين عليه السّلام نقل شده است :
خداوند روز قيامت به يكى از بندگان خود مىفرمايد : آيا از فلانى سپاسگزارى كردى ؟ آن بنده مىگويد :
پروردگارا ! از تو سپاسگزارى نمودم . و خداوند مىفرمايد : اگر از او قدردانى نكردى ، شكر مرا هم بهجا نياوردهاى . و آنگاه امام عليه السّلام فرمود : شكرگزارترين شما خداوند را ، كسى است كه بيش از همه از مردم قدردانى نمايد .
[ منشأ شبهه و پاسخ به آن ]
اما در مورد مخالف بودن اين شبههء واهى با واقع و نفس الامر بايد گفت : اصل اين شبهه از دشمنان است ، از آن جهت كه اصل نعمتها از خداوند سبحان است و آن را به دست محمد و خاندان وى جارى نموده است ، از اين