فرمود : اولياء خدا خاموشى گزيدند و خاموشى آنان ذكر بود ، و نگريستند و نگاهشان عبرت بود ، سخن گفتند و سخنشان حكمت بود ، در ميان مردم راه رفتند و راه رفتنشان بركت بود ، اگر نبود كه اجل و مرگشان [ در روز معينى ] نوشته شده بود ، همانا از ترس عذاب و شوق ثواب روح آنها در پيكرشان قرار نمىگرفت .
و نيز امام سجاد در ضمن اشعارى كه از طبرسى در احتياج نقل كرده است ، صفاتى را كه از لوازم ايمان و معرفت محسوب مىشود بيان كرده است :
من عرف اللّه فلم تغنه * معرفة اللّه فذاك الشّقىّ
ما يصنع المرء بعزّ الغنى * و العزّ كلّ العزّ للمتّقى
ما ضرّ ذا الطّاعة ما ناله * فى طاعة اللّه و ما ذا لقى
آنكس كه خدا را شناخت ، و اين معرفت او را بىنياز نساخت ، به راستى كه شقى و بدبخت است .
آدمى با عزت ثروت چه خواهد كرد ، كه تمام عزت از آن پرهيزگار است .
انسان مطيع از سختيهايى كه در راه طاعت خداوند به او مىرسد زيانى نخواهد ديد .
اساس اين بركات ، همانا توجه به خداوند در تمامى حالات است ، بگونهاى كه او از نظرت پنهان نباشد ، همان گونه كه تو از نظر خدا پوشيده نيستى ، و اين همان كلام رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم خطاب به ابى ذر است كه :