تخطي إلى المحتوى الرئيسي

گزيده دانش نامه امير المؤمنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 543

مساهمون:

ص٥٤٣
عهد نخواهيم كرد و هيچ مسلمان و معاهَدى را به هراس نخواهيم افكند ، تا آن شرط ترك جنگ ميان ما سپرى شود . إن شاء اللَّه ! » . « 1 »

ب - غارت نعمان بن بشير

518 . الكامل فى التاريخ : در اين سال ( 39 هجرى ) معاويه لشكريان خود را در عراق ، در اطراف قلمرو حكومت على عليه السلام پراكند . نعمان بن بشير را با هزار مرد به عين‌التمر فرستاد ، كه در آن جا مالك بن كعب با هزار نفر مأمور پاسگاهى براى على عليه السلام بود . مالك به ياران خود اجازه داده بود كه به كوفه بروند و جز صد نفر كسى با او نبود . چون خبر هجوم نعمان را شنيد ، نامه‌اى به امير مؤمنان نوشت و به او گزارش داد و نيروى كمكى درخواست كرد . على عليه السلام خطبه‌اى خواند و مردم را به بيرون رفتن به يارى او فراخواند ؛ امّا سنگينى كرده ، نرفتند . مالك با نعمان درگير شد . ديوارهاى آن روستا را پشت‌سر ياران خويش قرار داد . مالك به مِخنَف بن سليم نامه نوشت و از او يارى طلبيد . وى نزديكىهاى او بود . مالك و نعمان پيكار سختى كردند . مخنف ، پسرش عبد الرحمان را با پنجاه نفر فرستاد . آنان در حالى به مالك رسيدند كه او و همراهانش غلاف شمشيرها را شكسته و دل به مرگ و پيكار سپرده بودند . چون شاميان آنان را ديدند ، عصر هنگام گريختند
هامش
( 1 ) . الإرشاد : ومِن كَلامِهِ عليه السلام لَمّا نَقَضَ مُعاوِيَةُ بنُ أبي سُفيانَ شَرطَ المُوادَعَةِ وأقبَلَ يَشُنُّ الغاراتِ عَلى أهلِ العِراقِ ، فَقالَ بَعدَ حَمدِ اللَّهِ وَالثَّناءِ عَلَيهِ : ما لِمُعاوِيَةَ قاتَلَهُ اللَّهُ ؟ ! لَقَد أرادَني عَلى أمرٍ عَظيمٍ ، أرادَ أن أفعَلَ كَما يَفعَلُ ، فَأَكونَ قَد هَتَكتُ ذِمَّتي ونَقَضتُ عَهدي ، فَيَتَّخِذَها عَلَيَّ حُجَّةً ، فَتَكونَ عَلَيَّ شَيناً إلى يَومِ القِيامَةِ كُلَّما ذُكِرتُ . فَإِن قيلَ لَهُ : أنتَ بَدَأتَ ، قالَ : ما عَلِمتُ ولا أمَرتُ ، فَمِن قائِلٍ يَقولُ : قَد صَدَقَ ، ومِن قائِلٍ يَقولُ : كَذِبَ . أمَ واللَّهِ ، إنَّ اللَّهَ لَذو أناةٍ وحِلمٍ عَظيمٍ ، لَقَد حَلُمَ عَن كَثيرٍ مِن فَراعِنَةِ الأَوَّلينَ وعاقَبَ فَراعِنَةً ، فَإِن يُمهِلهُ اللَّهُ فَلَن يَفوتَهُ ، وهُوَ لَهُ بِالمِرصادِ عَلى مَجازِ طَريقِهِ . فَليَصنَع ما بَدا لَهُ فَإِنّا غَيرُ غادِرينَ بِذِمَّتِنا ، ولا ناقِضينَ لِعَهدِنا ، ولا مُرَوِّعينَ لِمُسلِمٍ ولا مُعاهَدٍ ، حَتّى يَنقَضي شَرطُ المُوادَعَةِ بَينَنا ، إن شاءَ اللَّهُ ( الإرشاد : ج 1 ص 275 ) .
گزيده دانش نامه امير المؤمنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 543 | محمد الريشهري / مهدى غلامعلى