فصل هشتم : شبيخونهاى عُمّال معاويه
الف - سياست علوى و سياست اموى
پس از آن كه معاويه تلخى شكست در جبههء صِفّين را چشيد ، به اين نتيجه رسيد كه توان برخورد روياروى با امام عليه السلام را ندارد . پس براى رسيدن به اهداف و مطامع شوم خود ، راه ديگرى در پيش گرفت ؛ راه و سياستى غير اسلامى و غير انسانى در برخورد با امام عليه السلام يعنى سياست آزارِ غافلگيرانه ، از قبيل : ترور ، آتش زدن خانهها ، غارت اموال ، ايجاد رعب و هراس در ميان مردم ، و سلب امنيّت از شهرهاىاسلامى .
مورّخ مشهور ، مسعودى ، در اين باره مىنويسد :
در بقيّهء روزگار على عليه السلام معاويه گروههاى غارتگر را مىفرستاد . على عليه السلام هم كسانى را اعزام مىكرد كه جلوى مردمآزارىهاى فرستادگانِ معاويه را بگيرند . « 1 »
معاويه با اين شيوه و سياست پست و خطرناك ، اين اهداف را درنظر داشت :
1 . مأيوس ساختن مردم از حكومت على عليه السلام و درهم شكستن مقاومت آنان و جلوگيرى از تداوم حمايت آنان از امام عليه السلام .
2 . سلطه يافتن بر جاهايى كه موقعيّت سياسى مهمّى داشتند ، مثل بصره و مصر .
هامش
( 1 ) . مروج الذهب : ج 2 ص 421 .