نوميد شده و شايد هم [ به جهت پيرىِ من ] در طمعى دروغين دل بسته است ! » .
عبد اللَّه ، جولان دادن ميان دو صف را آغاز كرد و رجز خواند و گفت :
من ابن وهب راسبىِ يورشآورم
كه براى خونخواهى ، به اين جماعت مىتازم ؛
تا حكمرانى بدكاران برافتد
و حق به نيكان بازگردد !
سپس يورش آورد و على عليه السلام او را ضربتى زد و به يارانش ملحق ساخت . « 1 »
ه - تار و مار شدن خوارج
479 . الإمامة و السّياسة - به نقل از ثَعلَبى - : خوارج را ديدم آنگاه كه نيزهها و تيرها به سويشان روان شدند ، گويى بُزهايى بودند كه مىخواستند با شاخهايشان خود را از باران حفظ كنند . سپس سوارهنظام از راست و چپ به ايشان حمله آورد و على عليه السلام در قلب سپاه [ بود و همه ] با شمشيرها و نيزهها به آنان تاختند . پس به خدا سوگند ، به اندازهء فاصله ميان دو شير دوشى نپاييدند تا خداوند ، هلاكشان كرد ، گويى به ايشان گفته شده بود : « بميريد ! » . پس مُردند . « 2 »
و - شادمانى مردم به سبب ظهور يكى از نشانههاى نبوّت
480 . صحيح مسلم ، - به نقل از بُسْر بن سعيد ، از عبيد اللَّه بن ابى رافع - : راوى ( عبيد اللَّه ) با على بن ابى طالب عليه السلام همراه بوده [ و ديده است ] كه خوارج به حركت درآمده ، گفتند :
حكم ، تنها از آنِ خداست !
على عليه السلام گفت : « اين ، گفتارى است حق كه از آن ، باطل قصد شده است . همانا پيامبر خدا مردمى را وصف فرموده كه نشانهشان را در اين گروه مىبينم : حق را بر زبان مىرانند و حق از اين عضو ايشان ( به دهانش اشاره كرد ) در نمىگذرد . يكى از
هامش
( 1 ) . الفتوح : ج 4 ص 274 .
( 2 ) . الإمامة والسياسة : ج 1 ص 169 .