د - فرستادن عايشه به سوى مدينه
371 . الجمل : چون اميرمؤمنانْ تصميم حركت به سوى كوفه گرفت كسى را نزد عايشه فرستاد كه به وى دستور دهد به سوى مدينه كوچ كند . وى براى حركت ، مهيّا شد . سپس چهل زن را دستار و كلاه پوشانيد و شمشير در اختيارشان نهاد و به آنان فرمان داد از عايشه محافظت كنند و او را از راست و چپ و پشت سر ، درميان گيرند .
عايشه در طول راه مىگفت : بار خدايا ! با على بن ابى طالب ، چنان كن كه با من رفتار كرد ؛ مردان را به همراهم فرستاد و حرمت پيامبر خدا را نگه نداشت .
وقتى زنان ، همراه با عايشه به مدينه رسيدند ، دستارها و شمشيرها را برداشتند و با وى وارد مدينه شدند . چون عايشه آنان را ديد ، از دشنامگويى و نكوهش اميرمؤمنان ، پشيمان شد و گفت : خداوند به پسر ابى طالب ، پاداش نيكو دهد ؛ چرا كه حرمت پيامبر خدا را دربارهء من ، پاس داشت . « 1 »
ه - غنيمتهاى جنگ
372 . شرح الأخبار : ياران على عليه السلام آنچه را اهل بصره براى پيكار با على عليه السلام به لشكرگاه خود آورده بودند ، به غنيمت گرفتند ؛ ولى متعرّض ديگر اموال آنان نشدند . على عليه السلام جز آن مالها ، اموال كشتگان اهل بصره را براى ورثهشان باقى گذاشت و از آنچه [ سپاهش ] به عنوان غنيمت برداشتند ، خمس گرفت و بدين ترتيب ، سنّتْ جارى شد . « 2 »
و - ورود امام عليه السلام به بيت المال بصره
373 . الجمل : چون عثمان بن حُنَيف از بصره بيرون رفت و طلحه و زبير به بيت المال برگشتند و در برابر آنچه در آن بود ، درنگ كردند ، همين كه ميزان طلا و نقرهاش را ديدند ، گفتند : اينها ، همان غنيمتهايى است كه خداوند ، ما را به آنها وعده داده است و به ما خبر داده است كه آن را به زودى در اختيارمان مىنهد .
هامش
( 1 ) . الجمل : ص 415 .
( 2 ) . شرح الأخبار : ج 1 ص 389 ح 331 .