5 - حديث اياس
اياس بن عامر از على عليه السلام روايت كرده كه پيامبر صلى الله عليه و آله از متعه نهى كرد و فرمود : « متعه براى كسى بود كه تنگدست و فقير بود و زمانى كه ازدواج و طلاق و عدّه و ميراث ميان مرد و زن نازل شد ، ( متعه ) نسخ گرديد . « 1 »
در سند آن ، موسى بن ايوب آمده و عقيلى او را از ضعيفان شمردهاند . « 2 »
يحيى بن معين و ساجى گفتهاند : حديث او ناشناخته است . « 3 »
افزون بر آن ، در سند اين روايت ، سفيان بن عيينه است كه مدلّس بوده و روايات را دستكارى مىكرد .
يحيى بن سعيد مىگويد : شهادت مىدهم كه عقل سفيان بن عيينه در سال يكصد و هفتاد و هفت زايل شد . پس هر كسى در آن ( دوران ) از او چيزى شنيده ، معتبر نيست . « 4 »
دلالت اين حديث نيز جاى تأمّل دارد ؛ زيرا معناى حديث اين است كه نكاح و طلاق و عده و ميراث قبل از متعه تشريع نشده بود و زمانى كه نكاح از طرف خدا آمد ، به جاى متعه قرار گرفت ، و متعه نسخ شد ، با اينكه آنها ادعا كردهاند كه بارها متعه حلال شده بود ؛ از جمله سه روز در فتح مكه .
آيا اين بدان معنا نيست كه تا آن روز هنوز نكاح تشريع نشده بود ؟ !
هامش
( 1 ) . السنن الكبرى ، ج 7 ، ص 338
( 2 ) . الضعفاء الكبير ، ج 4 ، ص 154 ، شماره 1733
( 3 ) . تهذيب التهذيب ، ج 10 ، ص 299 ، شماره 589
( 4 ) . ميزان الاعتدال ، ج 1 ، ص 170