هم آميخته مىشود . . . .
6799 امام صادق عليه السلام : هر كه عهدهدار امرى از امور مردم شود و عدالت پيشه كند و دَرِ خود را [ به روى مردم ] باز گذارد و پردهاش را كنار زند و به كارهاى مردم رسيدگى نمايد ، بر خداست كه در روز قيامت او را از ترس و هراس ايمن گرداند و به بهشتش برد .
1902 - وجوب توجّه حكمران به مستضعفان
6800 امام على عليه السلام - در فرمان استاندارى مصر به مالك اشتر - نوشت : . . . ديگر آنكه دربارهء طبقهء پايين ، از كسانى كه راه چارهاى ندارند و نيازمندان و بينوايان و رنجوران ، خدا را در نظر گير ؛ زيرا در ميان اين طبقه تهيدستانى وجود دارند كه دست نياز سوى اين و آن دراز مىكنند و عدّهاى هم روى گدايى ندارند . بنابراين ، حقّ آنان را كه خداوند اداى آن را از تو خواسته است ادا كن و از بيت المال براى آنان هم سهمى در نظر گير . . .
و بهكار كسانىاز آنان كه بهتو دسترسى ندارند و چشمها آنان را خرد و بزرگان آنها را حقير مىشمارند ، رسيدگى كن و براى اين كار از افراد خداترس و فروتن مورد اعتماد خود كسانى را مأمور رسيدگى به امور ايشان كن تا احوال آنها را به تو گزارش دهند و آنگاه دربارهء آنان آن گونه عمل كن كه روزى كه خدا را ديدار مىكنى عذرت را بپذيرد ؛ زيرا اين گروه از مردم به دادگرى نيازمندتر از ديگرانهستند . پسدر اداىحقّهر يك از اينان ، در پيشگاه خدا عذر و حجّتى داشته باش .
6801 امام على عليه السلام - در همان فرمان - نوشت : و مقدارى از وقت خود را به نيازمندان خود اختصاص ده و با آنان در يك مجلس عمومى بنشين و شخصاً به مشكلاتشان رسيدگى كن و در آن مجلس براى خداوندى كه تو را آفريده است فروتنى نما و سربازان و يارانت را كه از پاسداران و نگهبانان تو هستند از آنان دور بدار تا هر كه مىخواهد سخن بگويد بدون لكنت زبان و ترس و واهمه مطالبش را بگويد ؛ چرا كه من از رسول خدا صلى الله عليه و آله بارها شنيدم كه مىفرمود : ملّتى كه در آن حقّ ناتوان بدون ترس و واهمه از قدرتمندان گرفته نشود هرگز روى رستگارىرا نمىبيند . همچنيندرشتى و درماندگى و ناتوانى آنان را در سخن گفتن تحمل كن و كم حوصلگى و تكبّر را از خود دور گردان . . . .
1903 - ويژگىهاى دوستان خدا
قرآن :
« آگاه باشيد كه بر دوستان خدا نه بيمى است و نه آنان اندوهگين مىشوند . همانان كه ايمان آورده و پرهيزگارى ورزيدهاند » .
حديث :
6802 امام على عليه السلام : دوستان خدا همان كسانى هستند كه باطن دنيا را مىنگرند در حالى كه ديگر مردم به ظاهرش چشم دارند ، و به آينده و فرجام دنيا مشغولند در حالى كه ساير مردم به نقد و امروز آن سرگرمند . آنچه را از دنيا كه مىترسند آنان را نابود كند ، نابود مىكنند و آنچه را از دنيا كه مىدانند به زودى آنان را ترك خواهد گفت ، ترك مىكنند و آنچه را كه ديگران از دنيا زياد و با ارزش مىشمارند اندك و حقيرش مىبينند و رسيدن خود به آنها را از دست دادن [ سعادت و رستگارى خويش ] مىشمارند . دشمن چيزى هستند كه مردم [ دنياطلب ] با آن در صلح و سازشند و دوستدار چيزى هستند كه مردم با آن دشمنى مىورزند ! كتاب [ خدا ] به وجود آنان شناخته و دانسته مىشود و آنان به آن دانا و عارفند ، كتاب به آنان استوار است و آنان به كتاب استوارند ، بالاتر از چيزى كه بدان اميد بستهاند اميدى نمىشناسند و ترسناكتر از چيزى كه از آن مىترسند ، چيزى را مايهء ترس نمىدانند .
6803 امام صادق عليه السلام : اى ابوبصير ، خوشا به حال شيعيان قائم ما كه در زمان غيبت او منتظر ظهورش هستند و در زمان ظهورش فرمانبردار اويند . اينان دوستان خدايند كه نه بيمى بر آنان است و نه اندوهگين مىشوند .
ر . ك : ايمان ، باب 190 ؛ تقوا ، باب 1867 .