( پنجم ) : چهارصد گوسفند ؛ كه در هر صد گوسفندى ، يك گوسفند دارد تا هرچه بالا برود .
و مخفى نباشد كه ميانه هر دو نصابى از نصابها ، زكاتى ندارد .
و نصاب را اسمش در شتر « شنق » ، [ و ] در گاو « وقص » و در گوسفند « عفو » است .
خاتمه
« بنت مخاض » و « تبيع » و « تبيعه » ، آن است كه در سال دوم داخل شده باشد .
و « بنت لبون » و « مسنّه » در شتر و گاو ، آن است كه در سال سوم داخل شده باشد .
و « حقّه » ، آن است كه در سال چهارم داخل شده باشد .
و « جذعه » ، آن است كه در [ سال ] پنجم داخل شده باشد .
و امّا گوسفندى كه بايد در زكات بدهد اگر بز باشد ، بايد اقلّا داخل در سال دوم باشد ؛ و اگر ميش شد ، بايد اقلّا يك سالش تمام باشد ؛ - يعنى داخل ماه دوازدهم شده باشد - .
و گوسفند ناخوش و پير ، و
] 62 / A [
گوسفندى كه كور باشد و آنچه كه بچه خود را تربيت مىكند تا پانزده روز ، در زكات نبايد داد .
و در نصاب ، آن گوسفندى كه به جهت كشتن نگاه مىدارند ، يا آن گوسفندى كه به جهت كشيدن [ - بارورى ] ميشها نگاه مىدارند ، محسوب نمىشود . « 1 »
و در اخراج زكات ، نر و ماده مساوى است ؛ و مالك ، مختار در تعيين است هر كدام را كه بخواهد .
و گوسفند ناخوش از جهت زكات در صورتى كه گوسفندان ناخوش باشند ، كافى است ؛
و اگر گوسفندانى كه به آنها زكات متعلّق شده ، مختلفند از حيث صحّت و مرض ،
هامش
ب : ابن جنيد اسكافى به نقل علّامه حلّى در مختلف الشيعة ، ج 3 ، ص 53 ، م 20 و فخر المحقّقين در ايضاح الفوائد ، ج 1 ، ص 177 .
ج : ابن برّاج در المهذب ، ج 1 ، ص 164 .
د : ابو الصلاح حلبى در الكافي في الفقه ، ص 167 .
ه : صهرشتى به نقل از شهيد اوّل در غاية المراد ، ج 1 ، ص 240 .
( 1 ) . « ولى در هر دو ، احتياط ترك نشود » . [ شيخ محمّد على ] .