ابو جعفر ( وقتت ) بواو و تخفيف خوانده و اهل بصره غير از دويس بواو و تشديد و ديگران از قاريان ( اقتت ) بالف و تشديد قاف خواندهاند .
دليل :
ابو على گويد : النّذر به تثقيل و نذير مثل نكر و نكير و هر دوى آنها دو مصدرند و جايز است در نذير دو قسم 1 - اينكه مصدر باشد مثل نكير و عذير الحىّ 2 - اينكه فعيل باشد اراده شود به او منذر اسم فاعل چنانچه اليم بمعنى مولم است . و جايز است تخفيف نذر بنا بر حدّ تخفيف در عنق و عنق و اذن و اذن .
ابو الحسن گويد :
عُذْراً أَوْ نُذْراً
يعنى اعذار يا انذار و گاهى هر دو مخفّف خوانده مىشود و آنها دو لغتاند . و امّا منصوب بودن عذرا پس بر سه جهت است 1 - اينكه بدل از ذكر در قول خدا
( فَالْمُلْقِياتِ ذِكْراً )
( 2 ) اينكه مفعول ذكرا يعنى پس سوگند بفرشتگان كه ذكر عذر يا نذر ميكنند . ( 3 ) اينكه منصوب باشد بنا بر اينكه مفعول له است و جايز است در قول كسى كه عذرا يا نذرا ضمّ داده اينكه جمع عاذر يا عذور و النّذر جمع نذير باشد .
حاتم گويد :
ا ماوىّ قد طال التّجنّب و الهجر * و قد عذّرتنى فى طلابكم العذر « 1 »
اى مآويه دورى و هجران تو طولانى شد و حال آنكه قطعا من كوتاهى نكردم
هامش
( 1 ) ماوى مخفّف ماويه همسر حاتم طائى است . و عذر جمع عاذر است يعنى دورى كردى از ما و حال آنكه من كوتاهى در خواستن تو نكردم تا قبول نمود عذر را پذيرندگان عذر و حاتم طائى همان سخى و بخشنده معروف است و او را با ماويه همسرش قبل از آنكه او را ازدواج كند داستانيست كه اينجا مجال ذكر آن نيست .