را براى شير دادن او بخواهيد يعنى پدر بچّه مرضعه ديگرى غير از مادر كودك بخواهد .
سپس فرمود :
لِيُنْفِقْ ذُو سَعَةٍ
هر آينه صاحب تمكّن و وسعت انفاق كند .
خداوند سبحان اهل توسعه و تمكّن را امر فرموده كه بر زنان شير دهى كه فرزندان خود را شير ميدهند باندازهء وسعتشان توسعه بدهند .
وَ مَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ
يعنى كسى كه برايش توسعه نباشد
رِزْقُهُ فَلْيُنْفِقْ مِمَّا آتاهُ اللَّهُ
روزيش پس بايد از آنچه خدا او را رحمت فرموده انفاق كند .
يعنى : و كسى كه روزيش به مقدار قوتش باشد . پس هر آينه به قدر آن و به قدر امكان و طاقتش انفاق كند .
لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلَّا ما آتاها
خداوند تكليف نكند كسى را مگر به اندازه ايكه او را داده . يعنى مگر به قدر و اندازه آنچه از طاقت او را عطا فرموده و در اين آيه دلالت بر اينست كه خداوند سبحان احدى را به چيزى كه توانايى و طاقت آن را ندارند تكليف نميكند .
سَيَجْعَلُ اللَّهُ بَعْدَ عُسْرٍ يُسْراً
به زودى خداوند بعد از تنگى و شدّت فراوانى و سهولت قرار ميدهد . يعنى بعد از تنگى توسعه و بعد از ندارى توانگرى و بعد از سختى و دشوارى كار سهولت و آسانى مرحمت فرمايد و اين تسليت براى صحابه ( ياران صفه پيغمبر ( ص ) است ) كه در آن موقع فقر بر بيشتر آنها غلبه داشت . سپس خداوند شهرها را براى ايشان گشود .
وَ كَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ عَتَتْ عَنْ أَمْرِ رَبِّها وَ رُسُلِهِ
يعنى چه بسا از اهل دهكده و شهركها بر خدا و بر پيامبران سركشى و طغيان كردند مقصود اينكه در