در اوّل مرتبهاى كه پيامبرش با آنها جنگ كرد فتح و ظفر نصيب پيامبرش نمود .
( ما ظَنَنْتُمْ أَنْ يَخْرُجُوا )
يعنى گمان نكرديد اى مؤمنين كه ايشان از منازل خودشان و دژهايشان بيرون روند براى شدّت شوكتشان .
( وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ مانِعَتُهُمْ حُصُونُهُمْ مِنَ اللَّهِ )
يعنى بنى النضير گمان كردند كه دژها و قلعههاى آنها براى استحكامش مانع مىشود ايشان را از سلطنت خدا و نزول عذاب بايشان بر دست رسول خدا كه در آن متحصّن شده و سلاحهاى جنگى در آن مهيّا ساختند .
( فَأَتاهُمُ اللَّهُ )
يعنى پس آمد ايشان را امر خدا و عذاب او
( مِنْ حَيْثُ لَمْ يَحْتَسِبُوا )
از جايى كه خيال آن را نميكردند كه بر ايشان وارد شود چون در پيش خود فكر ميكردند كه موانع و اسبابى كه آنها آماده كردهاند ايشان را مصون داشته و مانع از نفوذ ديگرانست ، خداوند سبحان امتناع ايشان را از رسول اللَّه امتناع از خود قرار داد .
( وَ قَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ )
و انداخت خداى سبحان در دلهاى ايشان ترسى بكشته شدن بزرگشان كعب پسر اشرف
( يُخْرِبُونَ بُيُوتَهُمْ بِأَيْدِيهِمْ وَ - أَيْدِي الْمُؤْمِنِينَ )
حسن گويد : يعنى ويران ميكردند خانههاى خودشان را از داخل تا راه فرارى پيدا كنند لكن ايشان خراب ميكردند بهترين منازل خود را كه مبادا نصيب مسلمين شود و مؤمنين از خارج خراب ميكردند تا آنكه بايشان رسيده و دستگيرشان كنند .
زجاج گويد : كه معناى خراب شدن بدست مؤمنين اينست ايشان آن را در معرض خرابى ميگذاردند .
و بعضى گويند : كه ايشان با دست خود منازلشان را خراب ميكردند بسبب