و پيامبرانم غالب و پيروز خواهيم بود ، بدليلها و برهانها هر چند كه ممكن است بعضى از ايشان در جنگ مغلوب شوند .
( إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزٌ )
براستى كه خدا نيرومند پيروز است ، يعنى پيروزمندى است غالب بر كسى كه نزاع كند با اولياء او و روايت شده كه مسلمين چون ديدند كه خدا چگونه روستاها و شهرها را براى آنها مگشايد گفتند هر آينه البتّه خدا براى ما كشور روم و فارس را هم فتح مىكند ، پس منافقين گفتند آيا گمان ميكنيد كه كشور فارس و روم هم مانند بعضى از روستاهاست كه بر آنها غالب و پيروز شديد ؟ پس خداى تعالى اين آيه را نازل نمود ، سپس فرمود :
( لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ )
نمىيابى قومى را كه ايمان به خدا و روز قيامت آورده باشند دوست بدارند كسانى را كه مخالفت با خدا و پيامبر او ميكنند و مقصود اينست كه دوستى كفار با ايمان جمع نميشود و مراد به آن موالاة و دوستى در دينست .
( وَ لَوْ كانُوا آباءَهُمْ أَوْ أَبْناءَهُمْ أَوْ إِخْوانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ )
هر چند كه پدرانشان با فرزندانشان يا برادرانشان يا خويشاوندانشان باشد ، يعنى و اگر چه خويشاوندى ايشان با آنها نزديك باشد ، پس آنها دوستى نميكنند با آنها وقتى كه مخالف آنها باشند در دين .
شأن نزول :
بعضى گفتهاند : كه اين دربارهء حاتب بن ابى بلتعه نازل شده وقتى كه نامه نوشت باهل مكّه كه آنها را از آمدن رسول خدا بسوى آنها بترساند و پيامبر « ص » اين امر را مخفى داشته بود ، پس چون او را بر اين خيانت ملامت و سرزنش نمود گفت : خانواده من در مكّه بودند دوست داشتم كه آنها را براى حقّ و منّتى كه بر