و بعضى گويند : يعنى اين گروه زيانكارانند چنانچه گفته مىشود دروغ بود گمانش يعنى نااميد شد .
( اسْتَحْوَذَ عَلَيْهِمُ الشَّيْطانُ )
يعنى مسلّط شد بر ايشان شيطان و غلبه كرد بر آنها براى زياد پيروى كردن آنها از وى .
( فَأَنْساهُمْ ذِكْرَ اللَّهِ )
پس فراموش كردند ياد خدا را تا آنكه نترسيدند از خدا و او را ياد نكردند
( أُولئِكَ حِزْبُ الشَّيْطانِ )
ايشانند لشكر شيطان .
( أَلا إِنَّ حِزْبَ الشَّيْطانِ هُمُ الْخاسِرُونَ )
بدانيد كه لشكر شيطان و زيان كارانند كه بهشت را ضرر كرده و بدل آن آتش بر ايشان حاصل مىشود .
( إِنَّ الَّذِينَ يُحَادُّونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ )
بدرستى كه كسانى كه مخالفت با خدا و رسول او ميكنند يعنى مخالفت در حدود او مينمايند و سخت گيرى ميكنند او را ايشان منافقين هستند .
( أُولئِكَ فِي الْأَذَلِّينَ )
آن گروه در رديف خوارترين مردمند ، پس هيچ كس دليلتر و خوارتر از ايشان در دنيا و آخرت نيست .
عطاء گويد : اراده نموده ذلّت در دنيا و زيان در آخرت را .
( كَتَبَ اللَّهُ لَأَغْلِبَنَّ أَنَا وَ رُسُلِي )
يعنى خدا در لوح محفوظ نوشته كه من پيامبرانم همگى پيروز و غالب هستيم و حال آنكه ننوشتند پس چارهاى نيست جز اينكه جارى كرده باشد قول را مجراى قسم ، پس جواب گويد او را بجواب قسم .
حسن گويد : هرگز پيامبرى را امر بجهاد و پيكار با دشمن ننمود مگر آنكه پيروز شد امّا در حال يا ما بعد و آينده .
و قتاده گويد : خداوند كتابى نوشت پس امضاء فرمود كه هر آينه من و پيامبرانم پيروز خواهيم بود و ممكن است كه معنى اين باشد ، خدا حكم نمود كه البتّه من