واجب بود بر آنها كه ايمان و يقين و اخلاصشان در طول صحبت قرآن كتاب - آسمانى خدا زياد شود .
تفسير آيات :
سپس خداوند سبحان ايشان را بطاعت خود فرا خوانده و گفت :
( أَ لَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا )
يعنى آيا وقت آن نرسيده براى مؤمنين .
( أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ )
يعنى صفا پيدا كند و نرم شود دلهايشان .
( لِذِكْرِ اللَّهِ )
يعنى زمانى كه خداوند تذكّرى بايشان ميدهد بسبب قرآن از مواعظ و اندرزهاى آن .
( وَ ما نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ )
يعنى قرآن و كسى كه آن را مشدّد خوانده پس مقصود او ( و ما نزله اللَّه من الحق ) و آنچه خداوند از حق نازل نموده است .
( وَ لا يَكُونُوا كَالَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ )
و نباشيد مثل كسانى كه كتاب به ايشان داده شده از يهود و نصارى .
( مِنْ قَبْلُ فَطالَ عَلَيْهِمُ الْأَمَدُ )
يعنى از جلوتر پس زمان طولانى شد بين ايشان و پيامبرانشان .
و بعضى گويند : يعنى طولانى شد بر ايشان زمان براى پاداش و جزا يعنى عجله در جزاء و كيفر ايشان نشد ، پس مغرور شدند .
هامش
( بر بالاى بام همسايه معشوقه رفت تا به آنجا رود ، در آن بين صدايى از منزل مجاور بگوشش رسيد كه كسى در آن دل شب قرآن ميخواند ، پس اين آيه بگوشش رسيد( أَ لَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ . . . . )پس متنبّه شده و توبه نمود و از آنجا برگشت و از محيط گناه هجرت بمكّه معظّمه نمود و چنان جبران گذشته نمود از توبه و انا به كه از اولياء بزرگ و اصحاب حضرت صادق عليه السلام در آمد .