ايمان به خدا و پيامبران او آورد پس او صديق شهيد است و اين آيه را قرائت كرد ، و صديق آنست كه بسيار راست بگويد و صيغه مبالغه در راستگويى است ، و آن اسم مدح و تعظيم است .
( وَ الشُّهَداءُ عِنْدَ رَبِّهِمْ )
يعنى و شهيدان نزد پروردگارشان هستند و تقدير اينست آن گروه صديقها نزد پروردگارشان هستند و شهيدان نزد پروردگارشان آن گاه فرمود :
( لَهُمْ أَجْرُهُمْ وَ نُورُهُمْ )
يعنى و براى ايشانست ثواب طاعتشان و نور ايمانشان آن چنانى كه بسبب آن هدايت ميشوند به راه بهشت و اين گفته عبد اللَّه ابن مسعود است ، و آن را براء بن عازب از پيغمبر ( ص ) و عياشى باسنادش از منهال قصاب روايت كرده گويد : به حضرت ابى عبد اللَّه صادق عليه السلام عرض كردم كه دعا كن خداوند شهادت را روزى من نمايد ، فرمود :
مؤمن شهيد است و اين آيه را تلاوت نمود .
و از حارث بن مغيره روايت كرده كه گفت : خدمت حضرت ابى جعفر ( ع ) بوديم پس فرمود : آنكه از شما عارف و شناخت به اين امر داشته باشد و منتظر آن باشد و در وجود او خيرى به حساب آمده باشد مانند كسانى مىباشد كه با حضرت مهدى قائم آل محمّد عليهم السلام جهاد كرده باشد با شمشيرش آن گاه فرمود بلكه به خدا سوگند مانند كسيست كه با شمشيرش جهاد در ركاب رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله شهيد شده باشد ، سپس براى بار سوّم فرمود : بلكه
هامش
( گفت اى مردم پيروى كنيد پيامبران خدا را 2 - حزقيل مؤمن آل فرعون كه فرياد زد آيا ميكشيد مردى را كه ميگويد : پروردگار من خداست و با برهان و معجزاتى از خدا بسوى شما آمده ، 3 - على بن ابى طالب كه افضل آنهاست .