قرائت :
ابن كثير و ابن عامر ( نضعّف ) با نون و تشديد قرائت كرده ( و العذاب ) را بر فتح خواندهاند ، و ابو جعفر و اهل بصره ( و يضعف ) با ياء و تشديد ( العذاب ) را بر فتح خوانده و ديگران يضاعف با ياء و الف و فتح عين خوانده اند .
و اهل كوفه غير عاصم ( و من يقنت و يعمل صالحا يؤتها ) همه را با ياء قرائت كرده و روح و زيد ، ( من تأت و من تقنت و تعمل ) تمام را با تا ( نؤتها ) را با نون خوانده و ديگران ( من يأت و من يقنت ) ( و تعمل ) را با تا ( نؤتها ) را با نون قرائت كردهاند .
دليل اين قراءتها :
ابو على گويد : ضاعف و ضعف بيك معنى است ، پس هر كس فاعل را نام نبرده فعل را اسناد به عذاب داده و هر كس بكسر عين خوانده پس فعل را اسناد بضمير ، اسم اللَّه تعالى داده و معناى ( يضاعف ) لها - العذاب ضعفين ) آنكه چون همسران پيغمبر مشاهده كردند از ملامت و سرزنشهايى كه مانع از ارتكاب گناه است سزاوار است كه امتناع و خوددارى آنها از گناه بيشتر باشد از آنكه موانع و ملامتها را نديده است .
و گفت ( يضاعف لها العذاب ) پس ضمير برگردد بمعنى بدون لفظ آن و اگر برگردد بلفظ آن هر آينه آن را ياد كرده بود ، و كسى كه ( يقنت با ياء ) خوانده پس به جهت اينست كه اسناد فعل بضمير من و فاعل فعل را بعدا هم بيان نشده ، پس چون ياد نمود چيزى را كه دلالت كند بر اينكه فعل براى مؤنث است حمل بر معنى شده ، پس مؤنث آورده و همين طور است قول خدا