فرار از لشگر رسول خدا ( ص ) بود . ( وَ يَسْتَأْذِنُ فَرِيقٌ مِنْهُمُ النَّبِيَّ ( ص ) و گروهى از ايشان از پيامبر صلى اللَّه عليه و آله اجازه ميگيرند در برگشتن بمدينه و ايشان بنو حارثه ، و بنو سلمه بودند . ( يَقُولُونَ إِنَّ بُيُوتَنا عَوْرَةٌ ) ميگويند كه منازل ما حفاظى ندارد . ابن عباس و مجاهد گويند : يعنى منازل ما محفوظ نيست چون ديوار ندارد . حسن گويد : يعنى خانههاى ما خالى از مردان است ما از دزدها ميترسيم . قتاده گويد : گفتند منازل ما در طرف دشمن قرار دارد و ما ايمن بر خانواده خود نيستيم ، پس خداوند ايشان را تكذيب نموده و فرمود : وَ ما هِيَ بِعَوْرَةٍ و آن باز و بى حصار و ديوار نيست ، امام صادق عليه السلام فرمود : بلكه آنها بلند پايه و بنا و محصور و محكم است . إِنْ يُرِيدُونَ إِلَّا فِراراً قصد نكردند از اين بهانه مگر فرار از جنگ و يارى كردن مسلمين را . وَ لَوْ دُخِلَتْ يعنى و اگر چه بمنازلتان يا به شهر مدينه وارد شوند . ( عَلَيْهِمْ ) يعنى و اگر اين گروهى كه قصد جنگ و پيكار را دارند و ايشان احزاب مىباشند داخل شوند بر اين مردم بهانهجوى منافق كه ميگويند خانههاى ما بى حفاظ است . مِنْ أَقْطارِها يعنى از اطراف مدينه يا خانهها . ثُمَّ سُئِلُوا الْفِتْنَةَ لَآتَوْها ابن عباس گويد : يعنى پس ايشان را
ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى)ج ٢٠ — صفحة 61
مساهمون: الشيخ الطبرسي
ص٦١