24 - و من در آن هنگام سخت در گمراهى آشكار هستم .
25 - براستى من به پروردگار شما ايمان آوردم پس ( پند ) مرا بشنويد .
26 - و به دو گفته شد ببهشت در آى گفت اى كاش قوم من آگاه ميشدند .
27 - بچه جهت پروردگارم مرا بيامرزيد و مرا از جمله گرامى داشتگان گردانيد .
28 - و ما بر قوم حبيب نجّار از پس ( قتل ) وى هيچ لشگرى از آسمان نفرستاديم و ما فرو فرستنده نبوديم .
29 - عقوبت ايشان جز يك فرياد كردنى نبود در نتيجه ناگهان ايشان مردگان شدند .
30 - اى دريغا بر بندگانى كه هيچ پيغمبرى بديشان نيامد جز آنكه او را مسخره همى كردند .
قرائت :
ابو جعفر الّا صيحة واحدة برفع خوانده و قاريان ديگر بنصب خواندهاند و در شواذ قرائت ابن مسعود و عبد الرحمن بن اسود ( الّا زقية ) و اعرج و مسلم ابن جندب ( يا حسرة على العباد ) با هاء ساكنه خوانده و قرائت على بن - الحسين ( ع ) و ابى بن كعب و ابن عباس و ضحاك و مجاهد ( يا حسرة العباد ) مضاف به ( العباد ) مىباشد .
دليل :
ابن جنّى گويد : رفع ضعيف است براى تأنيث فعل و قوى نيست كه بگويى ( ما قامت الا هند ، و مختار آنست كه بگويى ، ما قام الا هند ، و اين براى آنست كه كلام محمول بر معناء است ، يعنى ما قام احد الّا هند ، آن گاه حاصل كلام در اينجا ( صيحه واحده ) است به تأنيث آمده براى حمل كردن ظاهر بر آن ، و