تعالى وقتى به بعضى از فرشتگان وحى نمود آن ملائكه در موقع شنيدن وحى غشوهاى بر ايشان عارض شده و بيهوش شده و به حالت سجده افتادند براى بزرگى آيت حق ، پس وقتى فزع ، از دلهاى ايشان بر طرف شد فرشتگان پرسيدند از اين فرشتهاى كه بر او وحى شده كه چه گفت پروردگارت يا بعضى از ديگران ميپرسند ، پس ميدانند كه امر در غير ايشانست .
وَ هُوَ الْعَلِيُّ
و اوست آقاى تواناى اطاعت شده ، و بعضى گفتهاند كه او در صفاتش بلند است .
( الْكَبِيرُ )
بزرگ است در قدرت و تواناييش .
قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
بگو كى شما را از آسمان و زمين روزى ميدهد پس قطعا امكان ندارد براى آنها كه بگويند خدايان و بتهايى كه ميپرستيم ، ما را روزى ميدهند ، سپس در اين موقع
قُلِ اللَّهُ
بگو اى محمد كه خداست آنكه شما را روزى ميدهد .
وَ إِنَّا أَوْ إِيَّاكُمْ لَعَلى هُدىً أَوْ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ
و بگو من يا شما هر آينه بر هدايت يا گمراهى روشنى هستيم ، خدا اين را بر وجه و طريق عدالت در احتجاج فرمود نه از راه شك و شبهه چنانچه گويندهاى به ديگرى ميگويد يكى از ما دروغگوست ، و اگر چه او عالم و داناى به دروغگوست ، و بنا بر اين ، ابو الاسود دئلى « 1 » اهل بيت رسالت ( ع ) را مدح نموده و ميگويد :
يقول الارذلون بنى قشير * طوال الدهر لا تنسى عليّا
هامش
( 1 ) - ابو الاسود دئلى يكى از اصحاب و ياران مخصوص حضرت امير المؤمنين ( ع ) و حسنين ( ع ) است ، و او واضع علم صرف و نحو است ، و او اصل اين دو علم را از حضرت على ( ع ) فرا گرفت و در اين موضوع كتاب نوشت ، و كليّات و قواعد صرف و نحو را تأليف و تنظيم نمود . " مترجم "