« فَكَيْفَ إِذا تَوَفَّتْهُمُ الْمَلائِكَةُ »
يعنى : هنگامى كه فرشتگان الهى جانهاى آنان را ستانند آن وقت حالشان چگونه است ، و اينكه چيزهايى از جمله حذف شده است بخاطر تعظيم آن مصيبتى است كه در آن وقت بر آنان وارد مىشود .
« يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَ أَدْبارَهُمْ »
يعنى بخاطر مجازات بصورتها و پشتهاى آنان ميزنند آن گاه خداوند بزرگ به علت اين ضربت پرداخته ميفرمايد :
« ذلِكَ بِأَنَّهُمُ اتَّبَعُوا ما أَسْخَطَ اللَّهَ »
چون آنان دنبال گناهانى ميرفتند كه خداوند از آنها بدش آمده و بخاطر آن مجازات خواهد كرد .
« وَ كَرِهُوا رِضْوانَهُ »
و از ايمان به خدا و اطاعت رسول ( ص ) كه موجب رضايت الهى است بدشان مىآمد .
« فَأَحْبَطَ أَعْمالَهُمْ »
در نتيجه خداوند كارهاى نيكى را كه انجام ميدادند مانند نماز صدقه و ديگر اعمال از بين برد ، زيرا اين كارها بدون ايمان انجام ميگرفت « 1 » سپس ميفرمايد :
« أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ أَنْ لَنْ يُخْرِجَ اللَّهُ أَضْغانَهُمْ »
يعنى اينان فكر ميكردند كه خداوند كينه توزيهايشان را نسبت به مؤمنين ظاهر نساخته ، و عيبهاى آنان را براى پيامبر ( ص ) ظاهر نميسازد .
هامش
( 1 ) - نور الثقلين ج 5 صفحهء 43 حديث 70 : ( از روضة الواعظين مفيد رحمه اللَّه از حضرت باقر ( ع ) روايت شده است كه فرمودند : (ذلِكَ بِأَنَّهُمُ اتَّبَعُوا ما أَسْخَطَ اللَّهَ وَ كَرِهُوا رِضْوانَهُ فَأَحْبَطَ أَعْمالَهُمْ، اينان از على ( ع ) ناراحت بودند و قبلا خداوند روز بدر و روز حنين و در بطن نخله و روز ترويه و روز عرفه فرمان ولايت على ( ع ) را صادر فرموده بود ، و پانزده آيه در سفر حجّى كه رسول خدا ( ص ) از مسجد الحرام ممنوع شد در جحفه و نجم نازل گرديد )