« وَ لَوْ نَشاءُ لَأَرَيْناكَهُمْ »
و اگر بخواهيم اينان را بشما نشان ميدهيم تا بشناسيدشان ، كه ميفرمايد :
« فَلَعَرَفْتَهُمْ بِسِيماهُمْ »
يعنى : نشانههايى براى شناسايى آنان خواهيم گذاشت تا آنان را بشناسى .
« وَ لَتَعْرِفَنَّهُمْ فِي لَحْنِ الْقَوْلِ »
يعنى : هم اكنون آنان را در فحوى و معنى و مقصود كلامشان خواهى شناخت ، زيرا سخن ايشان پرده از باطن او برميدارد .
از ابى سعيد خدرى روايت شده است كه ( لحن القول ) در آيه عبارتست از بغض و كينهء آنان نسبت به علىّ بن ابى طالب ( ع ) « 1 » و گفت ما در زمان رسول خدا ( ص ) منافقين را با كينهاى كه نسبت به علىّ بن ابى طالب ( ع ) داشتند مىشناختيم .
و نظير اين حديث از جابر بن عبد اللَّه انصارى نقل شده است .
و از عبادة بن صامت روايت شده است كه ما فرزندانمان را با دوستى على ( ع ) آزمايش ميكرديم ، هر گاه ميديديم يكى از فرزندانمان على ( ع ) را دوست نميدارد ميدانستيم كه اين فرزند ناپاك و زنا زاده است .
انس گويد : پس از اين آيه ديگر هيچ منافقى در زمان رسول خدا ( ص ) پنهان نماند .
« وَ اللَّهُ يَعْلَمُ أَعْمالَكُمْ »
يعنى خداوند از ظاهر و باطن اعمال شما خبر دارد .
هامش
( 1 ) - شواهد التّنزيل حسكانى جلد 2 صفحهء 188 حديث 883 و 884 و 885