« وَ اللَّهُ يَعْلَمُ إِسْرارَهُمْ »
يعنى : خداوند از گفتههايى كه بعضى از آنان به ديگران بطور سرّى مىگويند و عقائدى كه در دلهايشان پنهان ميسازند آگاه است .
هامش
( - حضرت صادق ( ع ) روايت شده است در بارهء گفتار خداوند بزرگ (إِنَّ الَّذِينَ ارْتَدُّوا عَلى أَدْبارِهِمْ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى) فلان و فلان و فلان است كه اينان در ترك ولايت امير المؤمنين ( ع ) از ايمان خود مرتد شدند .
گفتم : از گفتار ديگر الهى (ذلِكَ بِأَنَّهُمْ قالُوا لِلَّذِينَ كَرِهُوا ما نَزَّلَ اللَّهُ) منظور چيست ؟
گفت : به خدا سوگند اين آيه در بارهء آن دو نفر و پيروانشان نازل شده است .
اين آيه قول خداوند بزرگ است و جبرئيل بر محمّد ( ص ) نازل فرموده است .
( كه آنان به كسانى كه از آنچه در بارهء على ( ع ) نازل شده است ناراحت بوده مىگويند ما در پارهاى از امور شما را اطاعت خواهيم كرد ) سپس گفت : اينان بنى اميّه را به پيمان با خود فرا خواندند كه نگذارند امر ولايت و حكومت پس از پيامبر خدا ( ص ) در ميان ما خاندان نبوّت قرار گيرد ، و چيزى از بيت المال را به ما ندهند ، و گفتند : اگر ما خمس را به آنان بدهيم ديگر به چيزى محتاج نخواهند بود ، و ديگر اهميّت نمىدهند كه حكومت در ميان آنان باشد ، و لذا گفتند : ما در بعضى از كارها كه ما را براى آن فراخوانديد اطاعت ميكنيم و آن عبارتست از خمس كه چيزى از خمس را به آنان نميدهيم ، و قوله : (كَرِهُوا ما نَزَّلَ اللَّهُ) آنچه كه خداوند نازل كرده چيزى است كه آن را بر بندگانش فريضه ساخته است كه ولايت امير المؤمنين ( ع ) است ، ابو عبيده نيز همراه آنان و كاتبشان بود كه بدنبال اين قرارداد خداوند نازل فرمود : (أَمْ أَبْرَمُوا أَمْراً فَإِنَّا مُبْرِمُونَ ، أَمْ يَحْسَبُونَ أَنَّا لا نَسْمَعُ سِرَّهُمْ وَ نَجْواهُمْ . . .)