خودشان استحقاق آن ترفيع را نداشتهاند .
عكرمه نيز گفته است ، اين معنى مربوط به قوم ابراهيم و موسى عليه السلام است ، اما اين امت براى آنان است نتيجهء اعمال ديگران كه به نيابت از آنان انجام دهند ، و هر كس كه گفته است حكم اين آيه نسخ نشده است ، منظورش آن است كه آيه دلالت دارد بر منع نيابت در عبادات مگر آن دسته از عبادتهايى كه دليل دارد مانند حج كه در روايت است : زنى به رسول خدا ( ص ) گفت : يا رسول اللَّه پدرم حج بجا نياورده است ؟ حضرت در پاسخ فرمودند به نيابت از او حج بجا آور .
« وَ أَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرى »
يعنى : آنچه را كه انسان انجام ميدهد و در آن مورد تلاش مىكند به ناچار بايد بعدا آن را ببيند ، به اين معنى كه بر اساس آن مجازات خواهد شد ، و اين معنى را بدين شكل بيان كرده ميفرمايد :
«
ثُمَّ يُجْزاهُ الْجَزاءَ الْأَوْفى
) يعنى براى عبادتهايى كه انجام داده است ، به بهترين وجهى كه استحقاق آن را دارد و ثواب دائم پاداش داده خواهد شد ، و هاء در يجزاه به سعى بر ميگردد ، يعنى :
انسان روز قيامت تلاش خود را مىبيند و پاداش عمل خود را به بهترين وجهى خواهد ديد .