داشت ، بلكه سرزنش و مذمّت براى آنان است كه دعوتت را نپذيرفتهاند .
مفسّرين گويند : پس از آنكه اين آيه نازل شد رسول خدا ( ص ) و مؤمنان اندوهناك شدند و فكر ميكردند كه ديگر وحى از پيامبر قطع شده است و ديگر عذاب الهى فرا خواهد رسيد ، تا اينكه آيهء بعدى نازل شد .
با سند از مجاهد روايت شده است ميگويد : على بن ابى طالب ( ع ) غمگين و در حالى كه دستارى به خود پيچيده بود بيرون آمد ، و هنگامى كه آيه نازل شد (
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَما أَنْتَ بِمَلُومٍ
) هيچكدام از ما نبود مگر آنكه يقين به هلاكت پيدا كرده بوديم ، چون به پيامبر گفته شده بود از آنان روى بگردان ، اما پس از آنكه نازل شد :
« وَ ذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرى تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِينَ »
ما نفس راحتى كشيديم ، كلبى گفته است يعنى بوسيلهء قرآن مؤمنين قومت را موعظه كن زيرا پند و اندرز براى مؤمنين سودبخش است .
« وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ »
يعنى : من جن و انس را نيافريدهام مگر براى آنكه مرا بپرستند و ربيع گفته است ليعبدون بمعنى ( لعبادتهم اياى ) مىباشد ، يعنى آنان مرا عبادت كنند و شايستهء پاداش نيك گردند .
و از مجاهد نقل شده است يعنى : من آنان را نيافريدهام مگر براى آنكه به آنان امر و نهى كنم و از آنان بخواهم كه مرا پرستش كنند .
لام در ( ليعبدون ) لام غرض است به اين معنى كه هدف از آفرينش جن و انس آنست كه آنان را در معرض پاداش نيك قرار دهم ، و اين بدست نمىآيد مگر بوسيلهء انجام دادن عبادتها پس اينطور مىشود كه خداوند هدفش از آفرينش جن و انس عبادت است ، بنا بر اين اگر گروهى او را عبادت نكردند غرض و هدف آفرينش باطل نخواهد شد ، و مانند كسى مىماند كه غذايى را براى مردمى فراهم آورده و آنان را دعوت كرده است كه آن غذا را بخورند ، و آن مردم حاضر